Göttinger Predigten

deutsch English espańol
portuguęs dansk Schweiz

Startseite

Aktuelle Predigten

Archiv

Besondere Gelegenheiten

Suche

Links

Gästebuch

Konzeption

Unsere Autoren weltweit

Kontakt
ISSN 2195-3171





Göttinger Predigten im Internet hg. von U. Nembach

Judika, 10.04.2011

Predigt zu 1. Mosebook 22:1-14a, verfasst von Anita Christians-Albrecht

 

„Wo köönt Se an een Gott glöven, de elennig an't Krüüz togrunn gahn is? Dat kann doch gor keen Gott wesen!" - So is uns ehemalig Bischöfin, Margot Käßmann, mal van Schölers fraggt worrn.1 Un dat mutten wi uns eegens ok immer wedder fraagen. Besünners nu, in de Passionstied, wor wi doran denken, wo düchtig Jesus leeden hett un wor wi uns Müh geven, dat wi de Oogen nich dichtmaken vör all dat Elend, wat in uns Welt passeert.

Wo kummt dat, dat wi Christenlüüd uns Hopen up een Mann setten, de allns tegenlopen is un de anschienend nix utrichten kunn? Dat wi sogor meenen, dat he Gott sien Söhn is un de Baas över de Dood? Un wo sall man in een Welt, wor't all drunner un dröver geiht un een Katastrooph de nächste jaggt, överhoopt noch an Gott glöven?

‚Ik glööv di!" - dat heet tüschen Minschen ja al: ‚Ik verlaaat mi dorup, dat du meenst, wat du seggst un dat du deist, wat du toseggt hest. Ok wenn ik dor keen Garantie för hebb.'

‚Ik glööv an Gott!' - dat heet denn: Ik verlaat mi up Gott, dat he dat wiss good meent mit uns, ok wenn dat dor im Moment gor nich nah utsücht. Luther hett mal seggt: Glöven heet, dat man Gott för'n ehrlichen Mann hollt.

Uns Bibel is vull van Geschichten, de vertellen, dat Minschen sük up dat verlaaten, wat Gott toseggt hett. Disse Geschichten vertelln obber ok, dat dat nich immer licht is. an disse Glöven fasttoholln. Dorvan vertellt ok uns Predigttext för vandaag (1. Mosebook 22, 1-14a):  

1 Nah disse Geschichten wull de Herrgott Abraham up de Proov stelln un sä to em: „Abraham!" Un de reep: „Hier bün ik!" 2 Un de Herrgott sä: „Nehm Isaak, dien‘ eenzigen Söhn, de du leev hest, un gah hen in dat Land Morija. Dor geev em mi to'n Brandoffer up een‘ Barg, de ik dik wiesen will. 3 Abraham stünn mörgens fröh up, schirr sien‘ Esel un nehm twee van sien‘ Knechten un sien‘ Söhn Isaak mit un klööv Holt för dat Füür up'n Altar. Denn güng he loos un maak sik up'n Padd nah de Stääd, de de Herrgott em seggt harr. 4 Nah dree Daag seech Abraham de Stääd van wieden. 5 He sä to sien Knechten: „Blievt ji hier mit de Esel; ik un mien Jung, wi willt dorhen gahn. Wenn wi beedt hebbt, kaamt wi wedder trügg nah jo. 6 Un Abraham nehm dat Bünsel Holt för dat Füür up'n Altar un böör dat sien Jung up. He sülst nehm dat Füür un dat Mest in de Hand; so gungen de beiden tohoop loos. 7 Do sä Isaak to sien‘ Vader Abraham: „Mien Vader!" Abraham anter em: „Ja, mien Jung?" Isaak sä: „Du sühst, hier is Füür un Holt. Wo is nu obber dat Schaap för dat Brandoffer?"

8 Abraham meen: „Mien Söhn, de Herrgott sülst ward sik een Schaap ranhaalen to'n Brandoffer." Do gungen de beiden tohoop wieder. 9 As se nu an de Stääd kemen, de de Herrgott em seggt harr, do boo Abraham dor een‘ Altor up un legg dat Holt dorup. Sien‘ Söhn Isaak bunn he Arms un Been fast un legg em up de Altor, baven up dat Holt. 10 Un he reck sien Hand ut nah dat Mest un wull sien‘ Söhn to Dood brengen.

11 Do reep em up eenmal de Herrgott sien Engel van'n Heven un sä: „Abraham! Abraham!" Un he anter: „Hier bün ik." 12 He sä: „Laat dien Hand van den Jungen un do em nix. Nu weet ik, dat du de Herrgott eernst nimmst un hest dienen eenzigen Söhn mientwegen nich schoont." 13 Do keek Abraham sik üm un sach een‘ Schaapbuck achter sik in de Heeg, de hung dor fast in mit sien Hoorn; un Abraham gung hen un greep de Schaapbuck un geev em us‘ Herrgott as Brandoffer an Stääd van sien‘ Söhn. 14 Un Abraham nööm de Stääd: „Gott sücht!"

Sessmal sall Sara luut bölkt un denn dood umfallen wesen, as se van hör Jung Isaak gewohr worrt, wat passeert is. So ward dat later in een jöödschen Book vertellt. Un jeder van uns kann hör verstahn.

Schlimm genug, wenn Moders un Vaders Kinner verleesen; wiel se Malhör hebbt of krank worrn, dör'n Krieg of nu in Japan, wor so vööl Olln faak nich mal weeten, wor hör Kinner ofbleven sünd. Schlimm genug. Man nich uttomalen, wenn Kinner umkomen dör de Hand van hör eegen Olln.

Ja, so düüster is disse Geschicht un so dwars, dat se bold gor nich uttoholln is un eenig Theologen hör am leevsten as Predigt - Müll entsörgen würrn.2

Un so as bi'n spannend Roman of bi'n upregend Krimi würr man geern tüschendör mal op de letzte Sied bladern un nahkieken, wo dat utgeiht.

Ja, dat geiht good ut. Nee, Abraham sall keen Bloot vergeeten. Er sall nüms an d' Siet maaken bloot, wiel he meent, dat Gott dat so will. Jüst in d' letzte Momang stüürt Gott 'n Engel. Heel toletzt steiht Gott doch noch to dat, wat he mal toseggt hett.

Man, wat sall dat Ganze denn? Wat is dat för'n Vader, de sien eenzigst Jung doodmaken will, wiel Gott dat seggt. Dor hest doch keen Woorden för. Un de würr vandaag ok ganz flink bi d' Nervendoktor sitten!

Un: Wat is dat för'n Gott, de verlangt, dat man'n Minsch, de man leev hett, umbrengt? Is Gott 'n Dwingelant, de mit uns un de Welt maakt, wat hum jüst in d' Sinn kummt?

För de Philosooph Immanuel Kant liggt dat up de Hand: „Dat ik mien leeve Jung nich dood maak, dat is seker.", harr Abraham antern musst. „Man dat du Gott büst, dat kann ik nich glöven." Un dat dünkt uns ok so. So'n Gott bruken wi nich.

Nich bloot Kant, nee, ok'n ganzen Rieg anner klooke Koppen hebbt sük Gedanken maakt, wat disse Geschicht sall un worum se överhoopt in d' Bibel steiht. Un mennigeen meent, dat dat dorum geiht, dat de Gottheiten van de Kanaanäers Kinneropfers verlangt hebbt un Israels Gott dat nich langer will un allerhöchstens noch Deeren as Opfers annimmt.3 Dat is'n interessanten Sichtwies, obber helpen deit uns dat ok nich.

Mi helpen de eerste elf Woorden in d' eerste Satz: Nah disse Geschichten wull de Herrgott Abraham up de Proov stelln

‚Nah disse Geschichten' - dat heet doch: Dat, wat hier passeert, hett een Vörgeschicht. Abraham hett ok vörher al wat mit Gott beleevt.

Un so is dat ja ok: Gott un Abraham sünd al lang mit'nanner unnerwegens. Dat fangt dormit an, dat Gott an Abraham seggt: Gah to! Verlaat dien Heimat! Ik, Gott, geev di neij Land un ik maak ut di 'n groten Volk. Bloot, wiel Gott dat seggt hett, maakt Abraham sük up d' Padd, ohn irgendeen Verseekern. Un lang Tied sücht dat so ut, as wenn Gott doch nich deit, wat he toseggt hett. Abraham un Sara worrn oller un oller un 'n Kind hebbt se jümmers noch nich. Un upletzt kann dat denn ok gor nich mehr angahn, dat Sara wat Löttjes kriggt. Abaham sörgt för'n Jung - tosammen mit sien Deenstmaid. Seker is seker. Man jüst nu hollt Gott doch noch Woord: Isaak kummt to Welt un nu kann dat losgahn mit so vööl Kinner un Kinneskinner as Steerns an d' Heven stahnt. Abraham hett beleevt, dat sük dat lohnt, wenn man sük up Gott verlett un dat he an d' Enn allns in d' Rieg brengt. Man nu?

Hett Gott vergeten, wat he sülvst wull un toseggt hett? Wo kann ut Abraham'n groten Volk warden, wenn he Isaak dood maaken sall? Wenn up eenmal sien ganze Tokunft, de heele Sinn van sien Leven up d' Spööl steiht? Abraham kann dor eegens bloot mall bi worrn!

För Abraham ward dat eernst. So as dat bi uns ok faak genug eernst is. Un jüst dorum steiht disse Geschicht in de Bibel. Jüst dorum höört se up de Kanzel. Se verkloort uns, wat Glöven heet. Uns Glöven is keen Spaaß, de kann uns ok an d' Grund smieten, kann mit sük brengen, dat wi nich mehr ut un in weeten. Eenfach is dat nich, wenn man sük tegen dat, wat man sücht un beleevt, up Gott un up dat, wat he toseggt hett, verlett.

Un doch nimmt Abraham Gott bi't Woord. Un doch hollt he Gott för'n ehrlichen Mann. Ok wenn Gott hum dor överhoopt keen Grund to gifft. Dree Daag is he unnerwegens, dree Daag vull Bangigkeit un Quaal, ohn dat hum een Antwoord gifft up sien Fraagen.

As Abrahams Jungs un Deerns hebbt sük vör allem uns jöödsche Süsters un Bröörs immer wedder verstahn. Indrücklich wiest sük, wat so'n Glöven bedüden deit, in dat, wat een Jööd in't Warschauer Ghetto middent in sien Elend an een Müür schreven hett:

Ik glööv an de Sünn, ok wenn ik hör nich seh,

Ik glööv an de Leevde, ok wenn ik dor nix van mark.

Ik glööv, dat dat irgendwenner gerecht togeiht in uns Welt, ok wenn ik bloot Unrecht seh.

Ik verlaat mi up Gott, ok wenn ik hum nich begriep"

Of bi de Jöden in Auschwitz, de vertwiefelt klaagt un beedt, man hör Glöven nienich upgeven hebbt: „Mennigmal", vertellt een, „harrn wi bloot 'n uthöhlt Tuffel mit Margarin drin un een Docht up Lumpen as Sabbat-Keerz."

Un wi? Wenn dat bi uns eernst ward?

Wenn een Kind starven mutt, wor de Olln all hör Hopen up sett't harrn? Wenn ut dat, wat man sük utmalt hett, nix ward? Wenn wi uns dat ganze Elend in Japan vör Oogen holln? Könnt wi ok denn noch an Gott glöven, wenn dat so utsücht, as würr he uns allns wegnehmen?

Ik denk an een Frau, de hör Jung mit 13 Johr an Leukämie stürven is. Fröher hett se in d' Karkenvörstand west. Man nu kann se dat nich faaten. 8 Johr lang hett se keen Foot mehr in een Kark sett'. So vööl Minschen beleven Gott as lelk un ungerecht un dat fallt hör stuur, an de Gott to glöven, de dat good meent mit uns Minschen un de uns Leven in sien Hand hollt.

Ja, leeve Gemeen, dat vertellt uns Geschicht: Een Minsch ward an sien Grenzen brocht. Un he mutt nu weeten, wat he will: Verlaat ik mi up Gott, ok wenn dat so utsücht, as wenn sük dat nich lohnt? Bün ik van hum immer noch verwachten, dat he dat all to'n gooden Enn brengt? Of geev ik mien Glöven up?

Abraham hoopt bit toletzt: Wenn wi beedt hebbt, kaamt wi wedder trügg nah jo.", seggt he to de Knechten; „de Herrgott sülst ward sik een Schaap ranhaalen to'n Brandoffer", verkloort he sien Jung. „Abraham is de Vader van uns Glöven" schrifft Paulus later in d' Römerbreef „He hett glöövt, wor dat nix to hopen geev".

Johrhunnerten later hett Gott sien Jung nich rett't. He hett hum an't Krüüz gahn laaten. Man dree Daag later, dor hett he hum neij Leven schunken. Un hett an hum wiest, dat de Dood dat nu nich mehr över uns to seggen hett. Ok dorfor hebbt wi keen Garantie un keen Versekern. Man wi weeten - jüst so as Abraham - wat wi al mit disse Gott beleevt hebbt. Wi weeten, dat uns Glöven uns free maakt, ok van de grootste Angst, de wi as Minschen kennen, de Angst vör de Dood.

An d' Enn gifft Abraham de Stääd, wor he dat all beleven muss, de Naam: ‚Gott sücht'. Worum disse Naam? Viellicht hett Abraham begrepen, dat Gott hum sien heele Padd över nich ut de Oogen verloorn hett. He sülst kunn Gott nich mehr verstahn. Man Gott weer liekers dor. „As wenn Gott eben nah buten gahn is un di dor alleen mit sitten lett", hett Luther mal seggt. So föhlt sük'n Minsch, wenn hum wat stuur ankummt. Man „Gott kikkt dör't Fenster.". Amen.

 



Pastorin Anita Christians-Albrecht
Burgdorf
E-Mail: Anita.Christians-Albrecht@t-online.de

Bemerkung:
1. Vgl. Predigt im Berliner Dom am 4. Juli 2010

2. D. Hoof, Opfer-Engel-Menschkind, Bochum 1999, S.60

3. Begründet auch durch den Wechsel in den Gottesnamen: „Elohim“ bis zum Auftreten des Engels, danach „Jahwe“.





(zurück zum Seitenanfang)