{"id":10241,"date":"2004-12-07T19:49:17","date_gmt":"2004-12-07T18:49:17","guid":{"rendered":"https:\/\/theologie.whp.uzh.ch\/apps\/gpi\/?p=10241"},"modified":"2025-05-12T14:09:49","modified_gmt":"2025-05-12T12:09:49","slug":"johannes-3-16-21","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/johannes-3-16-21\/","title":{"rendered":"Johannes 3, 16-21"},"content":{"rendered":"
\n

Heilig Abend | 24. Dezember 2004 |\u00a0<\/span>Johannes 3, 16-21 | Anita Christians-Albrecht |<\/span><\/h3>\n

Gott, de immer dor west hett un dorwesen will f\u00f6r all Tieden, de mag ok nu ganz dicht bi uns wesen un uns sien Free schenken, dat wi h\u00f6\u00f6rn un verstahn. Amen.
\n<\/em><\/strong><\/p>\n

Nu is\u2019t also weer so wiet, leeve Gemeen. Wi hebben\u2019t mal weer all v\u00f6r\u2019nanner kreegen. Wi s\u00fcnd kloor, fix un fardig mit – un van – all dat, wat wi so in de Maak harrn in de letzte Weeken un Daagen un St\u00fcnnen. Ok dit Johr hebben wi dor d\u00fcchtig wat an daan, an dit Fest: Wi hebben uns d\u00f6r de Gesch\u00e4ften schuuven laaten un k\u00f6fft un k\u00f6fft, hebben \u00f6verleggt un inpackt, kookt un backt un allns fein torecht maakt, un van all Sieden hett se uns weer in d\u2019 Ohren leegen: Disse \u201estille un heilige\u201c Nacht.<\/p>\n

Ik weet nich, wo H\u00f6r \u201eHeilig Dag\u201c bitlang utsehn hett. V\u00f6r\u2019n poor Johren hebb ik in een Zeitung mal so\u2019n Oort Raadgever funnen, wo man disse Dag am besten \u00f6ver d\u2019 Runnen kriggt. Unner de \u00d6verschrift \u201eBesinnlich\u201c stunn dor\u2019n Liest in to\u2019n Ofhaaken: \u201e1. Fr\u00f6h upstahn, 2. flink inkoopen, solang dat noch Broot un Melk gifft, 3. Wiehnachtsboom upstellen, 4. duschen, 5. Kinner beruhigen, 6. fell noch de letzte Geschenken inpacken, 7. Goos updeuen un Eeten v\u00f6rbereiden un gliek ofwaschen, 8. Boom schm\u00fccken, 9. Mooder ofhaaln, 10. Wiehnachtsmusik rutsoeken, 11. Platzen in\u2019t Kark seekern, 12. Geschenken utpacken, 13. freun, 14. lecker eeten, 15. s\u00fck nich in\u2019t Wull kriegen, 16. un immer dran denken: Wiehnachten is\u2019n besinnlich\u2019 Fest , dat Fest, wor dat um Free geiht un um Freud.\u201c<\/p>\n

Ja, wi laaten uns dor wat an gelegen wesen, an disse Obend. Ut so\u2019n ganz normalen Freedagabend een \u201eHeilig Obend\u201c maaken, dat is gor neet so eenfach. Un tofree s\u00fcnd wi bi all uns M\u00fch un Arbeit faak genug liekers nich. Wor mag dat an liggen?<\/p>\n

In de Weeken v\u00f6r Wiehnachten lees ik immer geern een bestimmten Geschicht v\u00f6r. Un wo de L\u00fc\u00fcd dor up reageeren, dat wiest mi\u2019n heel Dort.<\/p>\n

\u201eDe Kurzschlussgeschicht\u2019\u201c<\/strong> heet se un is van Margret Rettich:
\n<\/strong><\/p>\n

\u201eVan een bes\u00fcnner Wiehnachtsfest in sien Leeven wuss he nix to vertelln, meen Heini. Man, wo dat mal ’n heel bes\u00fcnner Wiehnachten worrn kunn, dat wuss he woll:
\n<\/em><\/p>\n

Heini arbeit’t bi\u2019t Stadtwaarken. <\/em> He leest of, wat de L\u00fc\u00fcd an Strom verbruuken. <\/em> Un wenn he Fierobend hett, geiht Heini d\u00f6r de groode Gesch\u00e4ftsstraaten nah Huus. He s\u00fccht de voele L\u00fcchterketten un denkt: \u201eDe w\u00fcrr ik geern mal \u2019n saftigen Stromreeken st\u00fc\u00fcrn.\u201c Van een Kant h\u00f6rt Heini \u201aStille Nacht\u2019 un van de anner Koophuus her \u201aO du fr\u00f6hliche\u2019. \u201eNich beeter as Kattengejaul“, denkt he. Heini argert s\u00fck, dat in’t Wiehnachtstied all L\u00fc\u00fcd jagen und hetzen, koopen un schleepen un n\u00fcms Tied hett. He argert s\u00fck, dat sien Schweegerdochter ’n Plastikwiehnachtsboom k\u00f6fft hett, de man open- un dichtklappen kann as’n Schirm. He argert s\u00fck \u00f6ver dat ganze Gedr\u00fc\u00df. He will sien Ruh hemmen.
\n<\/em><\/p>\n

\u201eAll mussen s\u2019 h\u00f6r Ruh hemmen\u201c, denkt Heini. \u201eStill muss dat weesen un gem\u00fctlich!\u201c Dorum denkt s\u00fck Heini ’n heel bes\u00fcnner Wiehnachtsfest ut.
\nIrgendwenner mal will he nah sien boverste Chef hengahn un seggn: \u201eMi maakt dat nix ut, wenn ik Heiligobend Dienst hebb. All annern k\u00f6nnen Se driest nah Huus st\u00fc\u00fcrn.\u201c De Chef un de Kollegen s\u00fcnd blied, dat se togahn k\u00f6\u00f6nen. Heini blifft allennig toruegg. He wannert rum un kikkt nah, of’t ok all funktioneert. Un denn find’t he seeker irgendwenner de een Hebel, de he bedeenen mutt, um ‚t Strom offtostellen.
\n<\/em><\/p>\n

In’t ganze Stadt is\u2019t denn tomal all ut un dood. De Glimmerl\u00fcchten buten s\u00fcnt ut. De Straatenbahnen staant still. Un ok in de Huusen is dat pottend\u00fcster. De elektrisch Keersen brannen ja nich mehr. <\/em> Up eenmal is dat ok ganz still. <\/em> Kien Fernsehen, kien Radio, kien CD. Erst verfehrn s\u00fck de L\u00fc\u00fcd ganz gewaltig, de een of anner strumpelt d\u00f6r d\u2019 Gegend of schmitt wat um, wenn he nah’n Fuertueg of nah de Rietsticken soecht.
\n<\/em><\/p>\n

Man so nah un nah finnen se denn seeker irgendwor’n Keers. De worrt up’t Disch stellt, un all setten’s s\u00fck bi\u2019nanner hen. Musik is de nich mehr. Nu blifft h\u00f6r nix anners \u00f6ver, as s\u00fclmst to singen. De Melodien mutten s\u2019 ja k\u00f6\u00f6nen. Se hemm’n ja siet Weeken nix anners mehr h\u00f6\u00f6rt. Mit de Texten is dat stuurder. Obber viellicht weet de een of anner doch \u2019n Stroph‘, anners muttens eben s\u00fclmst dichten. Viellicht brengen de Kinner her Olln dorto, mit h\u00f6r to spoelen. Dat gifft’n heel dort Spoeln, de man in\u2019t D\u00fc\u00fcstern spoelen kann. Viellicht geiht de een of anner ok v\u00f6r d\u2019 D\u00f6\u00f6r und kikkt, of de Nahbers weeten, wat de los is. <\/em> Se prooten \u00f6ver dit un dat. Se stahnt tosammen un hemmen Tied un Ruh.
\n<\/em><\/p>\n

Nah\u2019n St\u00fcnn of wat dr\u00fcckt Heini de Hebel nat\u00fcrlich weer hoch. Un achteran gifft\u2019t seeker Skandaal. Man dat is hum egal. Irgendwenner maakt he dat so. Een einzig’s Mol.\u00a0<\/em>
\n<\/em> (gek\u00fcrzt nach: \u201eDie Kurzschlussgeschichte\u201c von Margret Rettich, aus dies.: Wirkliche Weihnachts-geschichten. Wien-M\u00fcnchen 1976; \u00fcbersetzt von Anita Christians-Albrecht )
\n<\/em><\/p>\n

\u201eJa\u201c, seggen de L\u00fc\u00fcd, wenn se disse Geschicht h\u00f6\u00f6rn. \u201eDat weer moij: L\u00fccht ut, Kers an: Tied, Ruh, gem\u00fctlich tosammensitten, nix sehn un nix h\u00f6\u00f6ren.\u201c
\nJa! Mackelk willn wi dat hebben Wiehnachten, kommodig. Keen Arger, keen Verdreet, keen Skandaal un keen Kibbelee. All, wat uns dat Hart schwoor maakt un Traanen k\u00f6st\u2019, sall \u2013 wenn\u2019t eets geiht – buuten blieven. Mit een Knoppdruck willn wi dat vannabend ofschalten. All Hektik sall van uns offallen \u2013 \u201eHeilig Obend\u201c sall dat worrn hier in\u2019t Kark un nahderhand in Huus.<\/p>\n

\u201eKien Wiehnachtspost van\u2019t Finanzamt\u201c, hett dat v\u00f6r\u2019n poor Johren mal in een Zeitung heeten. De Finanzverwaltung in irgendeen Stadt hett dor toseggt, dat se Wiehnachten Ruh geeven wull. Van 17. Dezember of an bit nah Neijohr sull n\u00fcms\u2019n lastigen Breef van\u2019t Finanzamt kriegen.<\/p>\n

Ja, so stellen wi uns dat v\u00f6r mit Wiehnachten, leeve Gemeen. Un dor arbeiden wi up hen.<\/p>\n

Bloot: Lang hollt dat meestens nich v\u00f6r.
\nKann ween, dat de Familie wenigstens an Heiligobend Free hollt.
\nKann wesen, dat een poor St\u00fcnn nich schooten worrt, wor Krieg is.
\nKann wesen, dat \u2019n schmakelk Eeten un \u2019n poor moij Geschenken uns w\u00fcrelk blied maaken un gl\u00fcckelk.
\nMan kann ok wesen, dat dat all heel un dall nich henhaut.
\nVoel Minschen s\u00fcnd bes\u00fcnners an disse Obend tr\u00fc\u00fcrig, wiel h\u00f6r so voel Gedanken hochkoomen.
\nIn mennig Familien kriegen s\u2019 s\u00fck ganz gewaltig bi\u2019t Ohren \u00f6ver\u2019t Fierdaagen. Duusende van Minschen roepen Heiligobend bi\u2019t Telefonseelsorg\u2019 an, wiel se n\u00fcms hebben, mit de se dit Fest fiern k\u00f6\u00f6nen, wiel h\u00f6r dat an disse Obend bes\u00fcnners d\u00fcdelk v\u00f6r Ooegen steiht, wo allennig se s\u00fcnd.
\nUn in kien anner Tied van\u2019t Johr gifft dat so voel Mannl\u00fc\u00fcd un Frool\u00fc\u00fcd to beklaagen, de nich langer leven willn.
\nDat Leven is faaktieden lang nich so, as das wesen sull. Dat markt mennigeen Wiehnachten noch voel mehr as anners. \u201aWelt gung verloren\u2019 \u2013 dor k\u00f6\u00f6nt wi all\u2019n Lied van singen. Un de Mann mit de rote M\u00fctz, de allns wohr maakt, wat man s\u00fck w\u00fcnscht, de gifft dat nich.
\nUns Welt, as se is, un Wiehnachten \u2013 dat passt schiens nich tosammen. Utgeree-kend Wiehnachten, seggen wi dorum ok, wenn wi in disse Daagen van een Unfall, van Krankheit of Dood h\u00f6\u00f6ren.<\/p>\n

L\u00fccht ut also, Keers an, nix sehn un nix h\u00f6\u00f6rn. Fr\u00f6hlich Wiehnachten! Amen!<\/p>\n

\u201eHoll! Stopp!\u201c, h\u00f6\u00f6r ik dor up eenmal een Stimm. \u201eDat sall Wiehnachten wesen! Dat kann ja woll nich angahn! Dor hebb ik ok noch wat to to seggen\u201c.Johannes is dat, de so proot\u2019t. In uns Predigtext f\u00f6r vannabend:<\/p>\n

16 So\u2019n Hartenstreck hett Gott nah disse Welt hatt, <\/em>heet dat bi Johannes in\u2019t darde Kapitel, dat he sien eenigst\u2019 S\u00f6hn weggaff. Nu s\u00fcnd all, de an hum gl\u00f6\u00f6ven, neet mehr verloren. Nee, se s\u00fcnd f\u00f6r ewig reddt\u2019.
\n17 Gott hett sien S\u00f6hn nich in de Welt st\u00fc\u00fcrt, um de Minschen f\u00f6r Gericht to brengen; hum geiht dat dorum, de Welt d\u00f6r hum to redden.
\n18 Well an hum gl\u00f6\u00f6vt, de geiht free ut, man de nix mit hum to doon hebben will, de trefft dat Gericht, umdat he nich gl\u00f6\u00f6vt hett an de Naam van Gott sien eenzig S\u00f6hn.
\n19 Mit dat Gericht is dat so: Dat L\u00fccht is in de Welt koomen, man de Minschen wulln leever de pickschwarte Nacht as de hellerlicht Dag. Allns, wat se doont, is leeg Wark.
\n20 Well nix as Quaads utsitten deit, de kann dat L\u00fccht nicht of un l\u00f6ppt d\u2019r v\u00f6r weg. He hollt s\u00fck in\u2019t D\u00fc\u00fcstern, denn he is bang, dat dat, wat he daan hett, vandag kummt.
\n21Man de, de dat deit, wat de Wohrheid verlangt, de kummt nah dat L\u00fccht hen. Allns, wat he denkt un deit – dat s\u00fccht man -, dat kummt van Gott.
\n<\/em><\/strong><\/p>\n

L\u00fccht ut, Keers an – dor will Johannes nix van weeten. In\u2019t D\u00fc\u00fcstern holln s\u00fck de up, de wat Leegs in\u2019t Sinn hett, seggt he, de nich ganz s\u00fc\u00fcver s\u00fcnd. Nee! L\u00fccht an! Dor hollt Johannes wat van: De Welt hell utstrahlen un genau henkieken.<\/p>\n

Johannes weet Bescheed. He s\u00fccht mehr schwart as witt, mehr D\u00fc\u00fcster as L\u00fccht. Dunkelland is de Minschenwelt f\u00f6r hum. Wat dor all los is! Wat Minschen dor in lieden mutten, dor is\u2019t Enn van weg! Johannes s\u00fccht Unrecht un L\u00f6genhaftigkeit, he s\u00fccht Not un Elend, he s\u00fccht, dat \u2019t Geld immer knapper worrt un voel s\u00fck S\u00f6rgen maaken um Inkoomen un Utkoomen, he s\u00fccht de Angst in de Oogen van de Minschen, de Angst f\u00f6r dat, wat dor all noch up h\u00f6r daalkummt.<\/p>\n

Un so wat mutten wi uns Wiehnachten anh\u00f6\u00f6rn? Utgereekend Wiehnachten?<\/p>\n

Ja, seggt Johannes, dat mutten ji jo Wiehnachten anh\u00f6\u00f6rn. Dor geiht dat Wiehnachten um. Wenn Wiehnachten jo nich helpt, de Welt so to sehn, as se is, denn k\u00f6\u00f6nen ji dat ok laaten mit de heele Fierderee.<\/p>\n

Wenn wi uns de Wiehnachtsgeschicht<\/em> ankieken, sehnt wi futt, dat de mit Glanz un Glimmer un Besinnlichkeit in\u2019t Keersenl\u00fccht ok nich alltovoel to doon hett: Hart un brutol is dat, wat Lukas uns in sien Evangelium v\u00f6r Oogen stellt: Twee Minschen seh ik v\u00f6r mi, de in\u2019t Fr\u00f6\u00f6md nich weeten, wor se blieven soelln. Ik stell mi Maria v\u00f6r: Schoon of mutt se wesen nah h\u00f6r lang\u2019 Reis. Ik h\u00f6\u00f6r de Wind huulen dor de d\u00fcnne Breeden van de Schaapstall. Un ik denk ok doran, wo arm un rechtlos de Harders weern domals, wo hart se arbeiden mussen, um d\u00f6r\u2019t Tied to koomen, un wo wenig de annern h\u00f6r in\u2019t Reeken harrn. Kold weer dat domals un hart. Un dat L\u00fccht, dat van de Engels utgeiht, is kien Schummerl\u00fccht, de dat, wat w\u00fcrelk is un wohr, wegschummelt. So hell is dat up eenmal dor up\u2019t Feld bi de Harders, dat se dat mit d\u2019 Angst kriegen. Ganz d\u00fcdelk sehnt se up eenmal: Dat is uns Leben, so geiht uns dat, dat s\u00fcnd wi. Man de Engel seggt an h\u00f6r: \u201eWeest nich bang!\u201c<\/p>\n

Un he seggt h\u00f6r ok, worum <\/em>se nooit mehr Angst hebben mutten: J\u00fcst in disse Welt is Gott rinkoomen.<\/p>\n

Dit L\u00fccht – so verstah ik Johannes -, dit L\u00fccht kummt van Gott. Dit L\u00fccht sall uns helpen. Wi soelln henkieken, sehn, begriepen. Wi verfehrn uns denn viellicht net so as de Harders dor up\u2019t Feld bi Bethlehem. Man denn k\u00f6\u00f6nen ok wi \u2019n neijen Weg finnen. Denn h\u00f6\u00f6rn ok wi\u2019n Stimm, de uns seggt: Wees nich bang! Dit L\u00fccht is dat Gericht, seggt uns Text. Un so schlimm s\u00fck dat Woord ok anh\u00f6\u00f6rt: Ok dat Gericht is van Gott st\u00fc\u00fcrt. Ok dat Gericht sall de Minschen helpen, h\u00f6r redden.<\/p>\n

Wat immer Gott deit, dat worrt mi in disse Bibelst\u00e4\u00e4d weer bes\u00fcnners d\u00fcdelk, wat immer Gott deit, ok wenn he uns Bescheed seggt un uns dor mit Noes up st\u00f6tt, wat verkehrt l\u00f6ppt in uns Welt of in uns Leven, ok wenn he Gericht hollt – he deit dat f\u00f6r uns, f\u00f6r sien Minschen: 16 <\/em> So\u2019n Hartenstreck hett Gott nah disse Welt hatt, dat he sien eenigst\u2019 S\u00f6hn weggaff. 17 Gott hett sien S\u00f6hn nich in de Welt st\u00fc\u00fcrt, um de Minschen f\u00f6r Gericht to brengen; hum geiht dat dorum, de Welt d\u00f6r hum to redden.
\n<\/em><\/p>\n

Gott worrt Minschke – f\u00f6r uns. Midden\u2019t in jo Welt will ik koomen, seggt Gott, middent in jo Welt, de bloot noch up de Werbeplakaten heller is un heel, middent in jo Strietwelt, middent in jo Angstwelt. So leev hebb ik jo, dat ik jo dat grootste Geschenk maak, wat ik jo maaken kann. Ik schenk jo mi s\u00fclst.\u00a0
\n<\/em><\/p>\n

Man \u2013 mit Geschenkideen is dat ja mennigmal so\u2019n Saak:<\/p>\n

\u201eWat sall dat wesen?\u201c fraggt de Mann bi\u2019t Bescheren, un dreiht een St\u00fcck Karton hen un her. \u201eSegg bloot, dat weetst du nich?!\u201c, seggt sien Frau entt\u00e4uscht. Dat b\u00fcn ik. Dat is\u2019n Scheerenschnitt van mi. Ik wuss nich, wat ik di schenken sulls, du hest\u2019t doch all, un do doch ik …\u201c. \u201eAch jo, nat\u00fcrlich\u201c, seggt de Mann. \u201eMoij, wirklich moij …\u201c, un rullt de Karton weer tosammen.<\/p>\n

Se kennen dat seeker ok. Dor hett man s\u00fck so voel Gedanken maakt, -zig Gesch\u00e4ften d\u00f6rwest, voel Geld utgeeven, un denn kummt dat Geschenk gor nich so recht an. Good, wenn man denn de Kassenzedels upspoort un umtuuschen kann.<\/p>\n

Of Gott dat mennigmal ok so geiht? Of he ok de Indruck hett, dat he mit sien Geschenkidee bi uns nich allto good ankummt? Viellicht reekent he dor ja ok jede Johr neij weer mit, dat wi ankoomen un seggen: \u201eWees uns nich d\u00fcll, leeve Gott, man so\u2019n l\u00f6ttje Kind in \u2019n Kr\u00fcff un dorto \u2019n poor nette Woorden. Dor k\u00f6\u00f6nen wi nich so recht wat mit anfangen. Kannst du dat nah Wiehnachten nich umtuuschen?\u201c
\nDe ganze M\u00fch ums\u00fcnst, denkt Gott s\u00fck denn seeker. Dor hebb ik dat L\u00fccht in de Welt st\u00fc\u00fcrt, man de Minschen willn leever in\u2019t D\u00fc\u00fcstern blieven. \u201eMoij, Gott\u201c, seggen se, \u201edat du koomen b\u00fcst. Man irgendwie k\u00f6\u00f6nen wi di in uns Leven nich so recht bruuken. Of un to viellicht, wenn wi uns Kinner konfermeeren laaten of wenn\u2019n Minschke dood blifft of Wiehnachten, ja, denn kummt uns dat ganz good to Pass. Man anners is uns dat voelst to anstrengend. Wi willn wat van\u2019t Leven hebben, leeve Gott. Later viellicht.\u201c
\nDat meent Johannes nah mien Meenen mit \u201eGericht\u201c. N ich, dat Gott as so\u2019n pinge-ligen Buchhalter allns upschrifft, wat wi verkehrt maaken un uns dat irgendwenner unner d\u2019 Noes hollt. Nee, Gericht is dat, wat uns s\u00fclst dat Leven stuur un suur maakt: Wenn wi untofree s\u00fcnd un nich weeten, worum; wenn wi dat Gefoehl hebben, in uns is allns l\u00f6ss un dood; wenn Gott uns sien Hand tomoed-strecken deit, un wi dreihn uns um un gahnt uns Weg ohn hum wieder.
\nGott w\u00fcnscht s\u00fck nix mehr, as dat wi uns up hum verlaaten un dord\u00f6r uns Angst quiet worrn. Man dorto mutt he uns jede Johr Wiehnachten weer neij in\u2019t Spoor setten un uns verkloorn: \u201eDat Kind dor in\u2019t Kr\u00fcff, dat b\u00fcn ik! Nicht dat ik dor wat tegen hebb, wenn ji jo dat moij un kommodig maaken. Man Free un Fr\u00fcndlich- wesen un Schenken bloot an en Obend in\u2019t Johr? Well sall dat n\u00fctzen?<\/p>\n

Wiehnachten \u2013 dat is voel mehr. Wiehnachten heet: Ik will ganz dicht bi jo koomen. Jede Footstapp will ik mit so doon, jo heele Leven mit jo deelen. N\u00fcms sall mehr seggen mutten: \u201aGott! De is wiet weg, Gott, de weet doch gor nich, wo dat is as Minschke!\u2019. N\u00fcms sall mehr denken mutten: \u201aIk b\u00fcn ganz alleen!\u2019.<\/p>\n

Mit disse Kind maak ik jo v\u00f6r, dat man as Minsch in disse Welt leven kann. Dat Kind worrt groot, un helpt, tr\u00f6\u00f6st\u2019t, maakt heel, gifft de Welt Hoopen. Un dat, wat mit dit Kind in de Welt rinkoomen is, is nich doodtokriegen.<\/p>\n

Dat, wat ji nich koopen un nich v\u00f6rbereiden k\u00f6\u00f6nt, un wat ji trotzdem so n\u00f6\u00f6dig bruuken, dat will ik jo schenken, seggt Gott: Totraun, Gl\u00fcck, Free – un een Freud, de langer anhollt as dree Daag. Ik b\u00fcn van nu an bi Jo. Weest man nich bang!\u201c Amen.<\/p>\n

Un Gott sien Free, de wied \u00f6ver dat ruutgeiht, wat Minschen s\u00fck utdenken k\u00f6\u00f6n\u2019n, de sall jo Haart un jo Gedanken fastholln bi Jesus Christus. Amen.<\/em><\/strong><\/p>\n

\n

Lieder:
\n<\/strong><\/p>\n

Een Steern geiht up in d\u00fc\u00fcster Nacht
\n<\/strong>(Singwies: Lobt Gott, ihr Christen alle gleich, EG 27; ut: Dor kummt een Schipp, Plattd\u00fc\u00fctsch Gesangbook, Hermannsburg 1992, Nr. 21; plattd\u00fc\u00fctsch: Marianne Br\u00fcckmann, Aurich)<\/p>\n

1 Een Steern geiht up in d\u00fc\u00fcster Nacht,
\nschient \u00f6ver\u2019t wiede Feld;
\nde Minschen hebb\u2019n dor lang up wacht.
\nWo blied 1 is nu de Welt, wo blied is nu de Welt!<\/p>\n

2 Dat Volk, dat eens in D\u00fc\u00fcstern weer,
\ndat s\u00fccht dat groode L\u00fccht.
\nDe swarte Nacht, de is nich mehr;
\nHartsehr 2 un Noot verfl\u00fcggt. (2x)<\/p>\n

3 Gott Vader st\u00fc\u00fcrt sien eegen Kind
\nin disse noore 3 Welt.
\nStriet un Elend een End nu findt,
\nbloot Free un Leevde tellt. (2x)<\/p>\n

4 Dat Kind kummt s\u00fcnner Goot un Geld,
\nde Kr\u00fcpp is fuul 4 un slecht.
\nSien Kr\u00fc\u00fcz brengt Haapen in de Welt,
\nwat d\u00fc\u00fcster weer, word lecht. (2x)<\/p>\n

5 Een Steern geiht up, de Nacht vergeiht.
\nDe M\u00f6rgen is nich wiet.
\nHeer Christ, schenk uns Barmhartelkeit!
\nHelp du uns d\u00f6r de Tiet. (2x)<\/p>\n

1 blied: froh
\n2 Hartsehr: Herzeleid
\n3 noor: armselig
\n4 fuul: dreckig<\/p>\n

Swatt is de Nacht …
\n<\/strong>(Singwies: Stille Nacht (EG 46); ut: Op goden Kurs, Plattd\u00fc\u00fctsch Gesangbook, Kiel 2001; Nr. 21; plattd\u00fc\u00fctsch: Cord Denker, Bargteheide)<\/p>\n

Swatt is de Nacht, ruug is de Nacht;
\nD\u00fc\u00fcsternis hett de Macht.
\nAchter\u2019t Swiegen kr\u00fcppt Angst in de Welt;
\nSorgen hebbt uns de Tokunft verstellt:
\nWelt, wo driffst du op to?
\nWelt, wo driffst du op to?<\/p>\n

Koold is de Nacht, still is de Nacht;
\nLichterschien fallt nu sacht
\nUn liggt warm op en Kinnergesicht,
\ngifft uns Leben en fr\u00fcndliche Richt:
\nWelt, dien Tokunft is dor!
\nWelt, dien Tokunft is dor!<\/p>\n

Hell is de Nacht, warm is de Nacht,
\nAngst verleert all ehr Macht,
\nKinnerlachen verwanelt de Tied;
\nFreed k\u00fcmmt neeger nah Hass un nah Striet:
\nWelt, en Kind is dien Gott!
\nWelt, en Kind is dien Gott!<\/p>\n

\n

Pastorin Anita Christians-Albrecht
\n Beauftragte der ev.-luth. Landeskirche Hannovers
\nf\u00fcr die Verk\u00fcndigung in plattdeutscher Sprache
\n<\/em>anita-juergen.albrecht@t-online.de <\/a><\/strong><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Heilig Abend | 24. Dezember 2004 |\u00a0Johannes 3, 16-21 | Anita Christians-Albrecht | Gott, de immer dor west hett un dorwesen will f\u00f6r all Tieden, de mag ok nu ganz dicht bi uns wesen un uns sien Free schenken, dat wi h\u00f6\u00f6rn un verstahn. Amen. Nu is\u2019t also weer so wiet, leeve Gemeen. Wi hebben\u2019t […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":13147,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[39,122,1,1297,727,157,120,853,545,114,121,223,349,3,915,109],"tags":[],"beitragende":[],"predigtform":[],"predigtreihe":[],"bibelstelle":[],"class_list":["post-10241","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-johannes","category-adv_weihn_neujahr","category-aktuelle","category-anita-christians-albrecht","category-archiv","category-beitragende","category-bes_gelegenheiten","category-bibel","category-christvesper","category-deut","category-festtage","category-kapitel-3-chapter-3-johannes","category-kasus","category-nt","category-plattdeutsch","category-predigten"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10241","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10241"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10241\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23995,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10241\/revisions\/23995"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13147"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10241"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10241"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10241"},{"taxonomy":"beitragende","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/beitragende?post=10241"},{"taxonomy":"predigtform","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtform?post=10241"},{"taxonomy":"predigtreihe","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtreihe?post=10241"},{"taxonomy":"bibelstelle","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/bibelstelle?post=10241"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}