{"id":21849,"date":"1998-12-17T10:54:54","date_gmt":"1998-12-17T09:54:54","guid":{"rendered":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/?p=21849"},"modified":"2025-03-17T10:57:44","modified_gmt":"2025-03-17T09:57:44","slug":"jesaja-308-17-4","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/jesaja-308-17-4\/","title":{"rendered":"Jesaja 30,8-17"},"content":{"rendered":"<h3>Predigt im pf\u00e4lzischen Dialekt | Silvesterabend | 31.12.1998 | Jesaja 30,8-17 | Werner Schwartz |<\/h3>\n<p>8 Unsern Herrgott hot zum Jesaja gsagt:<\/p>\n<p>Alla, geh dann anne midde unners Volk un schreib&#8217;s uf e Dafel, wann se zugucken,<\/p>\n<p>un mol&#8217;s in e Buch noi, da\u00df es fer immer un ewich bleibt.<\/p>\n<p>9 Die sin n\u00e4mlich e ganz beeses Volk, verloge sin se,<\/p>\n<p>un sie wollen nit heere uf des, wo en ehrn Herrgott sagt.<\/p>\n<p>10 Die sagen zu dene, wo sehen, was uf uns zukummt: Heeren uf zu gucke.<\/p>\n<p>Un zu dene, wo die Wohrhet rausfinne wollen:<\/p>\n<p>Kummen uns nor nit mit de Wohrhet, die wolle mer gar nit wisse.<\/p>\n<p>Verzehlen uns liewer ebbes Sch\u00e4\u00e4nes, wo uns gut dut,<\/p>\n<p>zeichen uns ebbes, wo mer uns draa fr\u00e4e k\u00e4nnen.<\/p>\n<p>11 Heern doch uf demit, da\u00df mer immer gradraus soi sollt.<\/p>\n<p>Machen nit soviel Gedeens, da\u00df mer ufrecht dorchs Lewe gehe sollt.<\/p>\n<p>S laft sich ach newerm Wech ganz orndtlich.<\/p>\n<p>Lossen uns doch in Ruh mit em liewe Gott.<\/p>\n<p>Verzehlen uns nit immer, was er vun uns hawwe will.<\/p>\n<p>12 Unsern Herrgott sagt:<\/p>\n<p>Wann ehr nit uf des heeren, wo ich eich sage will,<\/p>\n<p>wann ehr eich liewer uf uugude Macheschafte verlossen<\/p>\n<p>un uf Schweinereie, wie se bassieren,<\/p>\n<p>13 dann werrn ehr merke, da\u00df die Sind in eich wie en gro\u00dfe Ri\u00df is,<\/p>\n<p>wie wann&#8217;s vun ner hohe Mauer zu riesle aafangt,<\/p>\n<p>und dann sterzt se bletzlich oi, ohne da\u00df mer&#8217;s vorher gemerkt hot.<\/p>\n<p>14 Dann is es, wie wann mer en irdene Hawwe kabuttschmei\u00dft,<\/p>\n<p>wann mer n korz un kl\u00e4\u00e4 zsammedebbert, da\u00df k\u00e4\u00e4 Scherb meh iwrichbleibt,<\/p>\n<p>mit der wo mer Feier vum Herd hole k\u00e4nnt<\/p>\n<p>odder Wasser aus em Brunne schebbe k\u00e4nnt.<\/p>\n<p>15 Unsern Herrgott, wo em Volk Israel soi \u00e4\u00e4 un alles is, sagt:<\/p>\n<p>Wann ehr umkehre deeden un still bleiwe deeden, dann deed ich eich helfe.<\/p>\n<p>Wann ehr \u00e4\u00e4fach still w\u00e4rn un eich uf mich verlosse deeden,<\/p>\n<p>wann ehr glaawe deeden, da\u00df ich eich helfe kann, dann w\u00e4rn ehr stark.<\/p>\n<p>Awwer ehr wollen jo nit.<\/p>\n<p>16 Ehr sagen: N\u00e4\u00e4, mer wollen uf unsere Geil grad so dohiflieche.<\/p>\n<p>Ehr wern schun sehe, wie ner renne missen, weil se hinner eich her sin.<\/p>\n<p>Mer wollen uf unsere schnelle Renngeil reide, sagen ehr.<\/p>\n<p>Ehr wern schun sehe, wie die annere hinner eich hersetzen un eich oiholen.<\/p>\n<p>17 Dausend vun eich wern devunlaafe, wann en ach blo\u00df \u00e4\u00e4ner Angscht macht.<\/p>\n<p>Un wann finfe eich drohen, dann wern ehr all wetze, was es Zeich halt,<\/p>\n<p>bis ner am End verlore iwrichbleiwen wie en Mascht drowwe uf em Berch,<\/p>\n<p>wie e Fahn, wo uf em Higel fladdert.<\/p>\n<p>Predigt<\/p>\n<p>Ehr Liewe,<\/p>\n<p>Silveschder, Johresend, de letschde Dag im Johr, des is fer uns en Dag, wo mer ins Noochdenke kummen. Do dun mer uns noch emol iwwerleche, was dann alles gewest is in dem letschde Johr. Do raamen mer noch emol zsamme, do mache mer Bilanz.<\/p>\n<p>Wie war&#8217;s dann fer uns gewest? Was h\u00e4mmer erlebt? Mer minanner? Do gehen die Gedanke zurick, un s \u00e4\u00e4 odder s annere fallt em oi. W\u00e4\u00e4scht noch, wie des gewest is? Kannscht dich noch erinnere? Jetzt fallt mer&#8217;s widder oi, schiergar h\u00e4tt ich&#8217;s vergesse ghat.<\/p>\n<p>Do hot&#8217;s gude Dage gewwe, alsemol ebbes Sch\u00e4\u00e4nes, wo ich erlebt hab. Do hot&#8217;s Sache gewwe, iwwer die wo ich mich hab fr\u00e4\u00e4e kenne. Un do war ach alsemol ebbes dabei, wo ich nie meh in moim Lewe vergesse werr. Do hab ich \u00e4\u00e4ns gedroffe, wo ich gedenkt hab, des macht der&#8217;s Lewe doch werklich reich. Do hab ich gudi Musik gheert, un des war sch\u00e4\u00e4. Do war ich uf em Fescht oigelade, un uf emol hab ich uf die Uhr geguckt un bin verschrocke, ich hab schiergar die Zeit vergesse iwwer dem sch\u00e4\u00e4ne Fescht.<\/p>\n<p>Un alsemol waren&#8217;s \u00e4\u00e4fach e paar Minudde, wo ich hab zu mer kumme kenne, wo ich moine Gedanke hab noochh\u00e4nge kenne, un do is mer s \u00e4\u00e4 odder s annere dorch de Kopp gange., un des war gut so. Odder am Bscheerowend vorm Dannebaam, wo die Kerzelcher gebrennt h\u00e4n, un s is mer ganz annerscht worre, s is mer ans Gemiet gange, wo ich doch sunscht gar nit so noh ans Wasser gebaut hab.<\/p>\n<p>Odder s war \u00e4\u00e4fach en sch\u00e4\u00e4ne Winderdag, die Sunn hot gschoint und die Luft war klar, mer sin spaziere gange un h\u00e4n die Nadur uf uns wirke losse. Drunne am Rhoi, uf em Damm entlang odder im Wald. War des sch\u00e4\u00e4, wie&#8217;s Licht dorch die B\u00e4\u00e4m gfalle is, do k\u00e4nnt ich mich als nimmi kriege, wann ich so ebbes seh.<\/p>\n<p>Ich glaab, ich brauch des, un die annere brauchen&#8217;s aa. Da\u00df mer&#8217;s Gude im Lewe spiert. Mer mu\u00df des dann in sich ufnemme. Weil&#8217;s em Kraft gebt, un mit \u00e4\u00e4mol werd mer ruhicher, un wo mer vorher noch so ferdich war, geht&#8217;s em widder besser, un mer spiert&#8217;s, da\u00df sich widder neie Lewensgeischder in em riehren.<\/p>\n<p>Un dodenewe gebt&#8217;s halt ach des, wo wennicher sch\u00e4\u00e4 is, wo em alsemol schwer fallt, wo mer draa zu knawwre hot. Des hot&#8217;s ach in dem Johr gewwe. Do is mer krank gewest, do war mer alsoemol ganz verzweifelt un hot nimme gewi\u00dft, wo naus. Do hot mer gheert vun Krieg un Mord und Doodschlag un all dem Beese in de Welt. Un alsemol is es em selwer ufgfalle, da\u00df mer jo ach Dreck am Stecke hot un nit grad wie e Engelche dorch die Welt laaft. Manches war in dem Johr debei gewest, wo em weh gedaa hot, un manches dut em jetzt noch weh. So hot halt jeder soi P\u00e4ckelche zu trage, s \u00e4\u00e4ne kl\u00e4\u00e4ner, s annere gree\u00dfer. Awwer ganz ohne kummt halt k\u00e4\u00e4ner devun.<\/p>\n<p>De h\u00e4n annere mer weh gedaa, un ich spier&#8217;s heit noch. Odder ich hab annere ebbes aagedaa, un jetzt liegt em e Lascht uf de Seel. Do is es duschder in em un um em rum, un do kummt k\u00e4\u00e4 Kerz degege aa.<\/p>\n<p>Alsemol kummt em de ganze Weltschmerz aa. Do guckt mer nor noch uf es Beese in dere Welt. Do m\u00e4\u00e4nt mer, s deet iwwerhaupt nimmi besser werre. Nit in de Welt do drau\u00df un nit in moim bissel Lewe. Do mecht mer sich in soi Stubb verkrieche un nimmi nausgehe. Do mecht mer \u00e4\u00e4fach vun nix meh ebbes wisse. Alsemol is es so.<\/p>\n<p>Un wann mer sich in dere Silveschdernacht gude Vors\u00e4tz fers n\u00e4chschde Johr vornemmt, un des is jo die Nacht vun de gude Vors\u00e4tz, dann aa deswege, weil mer ebbes gut mache will, wo im letschde Johr schief geloffe is. So kummt mer&#8217;s jedenfalls als vor. Aus em schlechde Gewisse raus nemmt mer sich vor, es besser zu mache. Mer hot sich gschemmt un k\u00e4nnt sich heit noch schemme, wie des geloffe is. N\u00e4\u00e4, so soll&#8217;s nit widder soi. Im nechschde Johr nit.<\/p>\n<p>Des is schun en komischer Owend, der Silveschderowend do. Mer kummt ins Griewle, s geht em soviel dorch de Kopp. Des, wo gewest is, s Gude un Sch\u00e4\u00e4ne un s Schlimme un Beese. Am beschde, mer deet all die triewe Gedanke in em Gl\u00e4sel Sekt vers\u00e4\u00e4fe. Dann w\u00e4r mer se los. Awwer des w\u00e4r ach widder nix. S war jo doch e Johr vun unserem Lewe, des letschde Johr. Un es ganz vergesse, w\u00e4r jo bschdimmt nit recht.<\/p>\n<p>De \u00e4\u00e4n odder anner vun uns dut in dere Nacht dann halt e bissel sordiere, was gewest is. Und do fallen em e paar Sache oi, wo em schwer gfalle sin. Un ach die mu\u00df mer aanemme. So is es Lewe halt gewest, so un nit annerschter. Un s fallen em Sache oi, wo sch\u00e4\u00e4 waren, un dodefor kammer dankbar soi.<\/p>\n<p>Ach wammer nit alles verstehen un wammer nit in allem en Sinn finnen, mer wollen des Johr so nemme, wie&#8217;s gewest is. Unsern Herrgott wolle mer bidde, da\u00df er alles gut soi lo\u00dft, gut fer uns un gut fer die annere. Un des, wo letz war, des soll er im neie Johr in die Reih bringe.<\/p>\n<p>2<\/p>\n<p>Wammer so weider noochdenkt iwwer den Dag heit, s End vum Johr, un dann ach iwwer des Stick vum Prophet Jesaja, wo uns fer heit zum Preddiche ufgewwe is, dann kummt mer ganz dief ins R\u00e4sonniere.<\/p>\n<p>Mer macht sich jo alsemol so soi Gedanke. Un der Jesaja stumpt em jo grad so druf. Wie is&#8217;n des in dere Welt? Die Mensche setzen uf ehr Kraft. Mer kennen des mache, mer kriegen des schun hie, des w\u00e4r doch gelacht. So sagen se. Mit unsere schnelle Geil k\u00e4nne mer alles hiekriege. Mer sin gschickt, uns kann do k\u00e4\u00e4ner ebbes vormache.<\/p>\n<p>Als ob es heitzedags gsagt w\u00e4r. Mer k\u00e4nnen alles, mer kriegen schun alles in die Reih. Des is doch unser Zeit un unser Welt. Was renne mer nit, was mache mer uns nit zu schaffe, was strenge mer uns nit aa. Un&#8217;s klappt jo ach allerhand. Wammer so zurickdenkt, wammer sich vorstellt, wie unser Gro\u00dfmudder un unser Gro\u00dfvadder noch gelebt h\u00e4n un dene ehr Babbe un Mamme, was hot sich do nit alles ver\u00e4nnert. Die Maschine, die Krankeheiser, \u00e4\u00e4faach s ganze Lewe, wo alles viel bequemer, viel leichder, viel sch\u00e4\u00e4ner worre is.<\/p>\n<p>Wammer sich des so vorstellt, dann k\u00e4nnt mer fascht m\u00e4\u00e4ne, s mi\u00dft grad so weidergehe. S g\u00e4b \u00e4\u00e4fach k\u00e4\u00e4 Grenz, s ging immer weider un weider. Un des macht em ganz stolz, mer k\u00e4nnt fascht platze vor Stolz. Un s macht em ach e bissel iwwerheblich, mer werd oigebildt un iwwermiediech. Un alsemol verschreckt mer un kriegt Angscht. Wo will des blo\u00df noch hie, wo soll des noch enne? Da\u00df mer stolz sin un da\u00df mer Angscht kriegen, gheert, schoint&#8217;s, zsamme.<\/p>\n<p>S bringt un jo ach ganz sch\u00e4\u00e4 uf Trab, unser Lewe, jeden Dag. Alsemol kummt mer au\u00dfer Odem. Do kammer fascht nimmi. Do wachst em alles iwwer de Kopp. Do hetzt mer un rennt mer un dut un macht, un s hot k\u00e4\u00e4 End. S kummt noch nit emol so arg viel raus. Mer bleibt weit hinner dem zurick, wo mer hot mache wolle. Un doch macht mer weider, immer weider. De \u00e4\u00e4 odder de anner iwwernemmt sich dodebei, un er kann nimmi, er werd krank, s Herz macht \u00e4\u00e4fach nimmi mit. Alsemol merkt er&#8217;s grad noch un kann noch emol langsamer trede, alsemol is es schun zu speet.<\/p>\n<p>Ich glaab als, wann&#8217;s so aussieht, als ob mer alles k\u00e4nnden, dann deischen mer uns. Des hot alles soi Kehrseit. Un die Kehrseit h\u00e4\u00e4\u00dft: Ehr machen eich ach kabutt debei. Bassen nor uf, da\u00df ehr am End nit die Dumme sin. Ehr bringen eich um eier eigenes Lewe, wanner immer so weidermachen wie bisher. Blo\u00df hetze un renne un immer noch meh du, noch meh schaffe, noch meh han wolle, des bringt eich noch um.<\/p>\n<p>3<\/p>\n<p>Wammer weider dem Jesaja zuheert, dann werd&#8217;s noch schlimmer.<\/p>\n<p>Der sagt: Lossen eich nit oilulle vun dene, wo eich blo\u00df de Brei ums Maul schmeere. Die wo eich immer nor sagen, wie gut alles is un wie gut alles werd, wo eich Sand in die Aage streien, da\u00df n ehr gar nimmi sehen, wo&#8217;s gf\u00e4hrlich werd fer eich. Lossen eich do nit oilulle. Die wollen eich blo\u00df weismache, da\u00df alles gut geht. S werd schun nix bassiere. S werd schun immer weider so gehe.<\/p>\n<p>Wann jetzt e paar Leit k\u00e4\u00e4 \u00c4rwet h\u00e4n, dann is des schlimm, awwer s werd sich schun widder \u00e4nnere. Wann jetzt do unne im Irak Krieg is, is des schlimm, awwer mer kriegen des schun in de Griff. S geht widder ufw\u00e4rts, bassen nor uf, sagen se. Mer wissen, wie&#8217;s geht. Un ehr glaawen des. Weil ehr&#8217;s gern glaawen, weil&#8217;s leichder is fer eich. Awwer ehr wissen jo gar nit, ob&#8217;s so kummt. S k\u00e4nnt ach ganz annerschder werre. Un dann stehn ehr dumm do.<\/p>\n<p>Un meh noch, sagt der Prophet Jesaja soine Leit: Ehr horchen nimmi uf eiern Herrgott. Ehr heeren nimmi uf des, wo er eich sage will. Ehr halden eich nimmi an soi Regle, die wo er eich gewwe hot, fer da\u00df eier Lewe ordntlich werd un ehr lewe k\u00e4nnen, minanner lewe k\u00e4nnen. Des is fer eich alder Kees. Ehr wollen nix meh dodevon wisse. Ehr wollen liewer noch eire Regle in de Dag noi lewe, statt da\u00df ehr eich Gedanke mache deeden dodriwwer, wie unsern Herrgott will, da\u00df mer lewen. Des gelt alles nimmi fer eich. Ehr werfen&#8217;s grad so weg. Als w\u00e4r&#8217;s nor uuneedicher Kram vun vorgeschdern, nimmi ebbes fer eier Lewe heit.<\/p>\n<p>Lossen uns in Ruh mit em liewe Gott, sagen ehr. Mer wissen selwer, was mer zu du un zu losse h\u00e4n. Do brauche mer die alde Vorschrifde nimmi. Lossen se grad in de Moddekischt. Dort gheeren se hie, verstaabt, wie se sin. Un schwubdich, sin se fort. Des alde Zeig vun frieher gelt nix meh. Un ebbes anneres gebt&#8217;s nit. Also kann grad jeder mache, was er will. Wann die liewe Gott nimmi sagt, was recht is un was falsch is, dann kann sich grad jeder selwer raussuche, was er dut un was er lo\u00dft.<\/p>\n<p>Alsemol kummt&#8217;s uns so vor, als ob&#8217;s in unserer Welt so w\u00e4r, da\u00df nix meh gelde deet un jeder grad mache k\u00e4nnt, was er will. Als ob unserm Herrgott soi Gebode nimmi gelde deeden un alles grad drunner un driwwer geht. Uf jeden Fall is es jo nimmi so, da\u00df mer \u00e4\u00e4fach so uf des horcht, wo unsern Herrgott sagt. Blo\u00df weil er de liewe Gott is, glaabt em kaum \u00e4\u00e4ner meh. S mu\u00df schun selwer oileichde, wann mer em Gebot folge soll. Un s gebt schun allerhand, wo em halt nit oileichde dut.<\/p>\n<p>Schun e merkwirdichi Welt, in der wo mer lewen. Awwer so is se mol. Do bei\u00dft k\u00e4\u00e4 Maus en Fade draa ab.<\/p>\n<p>4<\/p>\n<p>Ganz sch\u00e4\u00e4 hoorich, was der Jesaja uns do vorhalde dut. Gar nit \u00e4\u00e4fach hiezunemme fer uns. Weil er uns ganz sch\u00e4\u00e4 ins Gewisse redt. Un s geht jo ach unner die Haut. S trefft em jo an eme wunde Punkt. Mer, wo alles k\u00e4nnen, mer, wo uns gern ebbes vorschwindle lossen, mer, wo druf un draa sin, uns vun unserm Herrgott loszusage un en liewe Gott en gude Mann soi zu lasse.<\/p>\n<p>Des sitzt. Er hot jo schun e bissel recht, der Jesaja do. Wann hot er des gsagt? Vor meh als zw\u00e4ehalbdausend Johr? Do hot sich jo kaum ebbes ge\u00e4nnert. S is ganz noch so wie frieher. Mer brauchen uns uf unseren Fortschritt gar nix oizubilde. Mer stehn noch genauso wie die seelemols do, un der Jesaja hot uns allminanner verwischt.<\/p>\n<p>S stimmt. Mer mi\u00dfden mol in uns gehe. Mer mi\u00dfden uf en heere. Er hot jo recht.<\/p>\n<p>Mer mi\u00dfden mol froge, ob mer uns so uf unser eicheni Kraft verlosse sollden. Ob mer werklich alles mache missen, wo mer k\u00e4nnen. Ob mer immer bis an die Grenz hie gehe missen un alsemol driwwer naus. Ob&#8217;s nit besser w\u00e4r, wammer e bissel kl\u00e4\u00e4nere Breetcher backe deeden, wammer uns e bissel zurickhalde k\u00e4nnden mit unserer Gro\u00dfmannssucht. Mer missen jo nit alles hawwe un nit alles k\u00e4nne un nit alles du. Mer k\u00e4nnden uns jo ach emol nit zu viel vornemme. Nit immer meh un immer gree\u00dfer. S mu\u00df jo nit jeder vun uns immer de Greeschde soi. Mer k\u00e4nnden e bissel meh bescheide werre, uns zufriede gewwe mit dem, wo mer h\u00e4n un k\u00e4nnen. Nit immer owwenaus in de Himmel, \u00e4\u00e4fach emol e bissel do uf dere Erd bleiwe, mit zw\u00e4\u00e4 Fie\u00df uf em Bodde. Des deet uns bschdimmt gut.<\/p>\n<p>Un mer mi\u00dfden uns jo ach nit immer ebbes vormache. Mer k\u00e4nnden die Welt doch emol so sehe, wie se is. Nit gree\u00dfer un nit kl\u00e4\u00e4ner, nit scheener un nit h\u00e4\u00dflicher. Sie is halt so. S lewe is so, wie es is. Do mu\u00df mer nit immer blo\u00df die gro\u00dfe Dr\u00e4\u00e4m dr\u00e4\u00e4me. S gebt ach viel Uumus uf dere Welt. S kann immer ach ganz annnerschder kumme, als wie mer uns des vorgschdellt h\u00e4n. S kann \u00e4\u00e4ns krank werre odder sunscht aus em Gleis gschmisse werre. Was kann dann nit alles bassiere, bis de Dag rum is, bis es Johr rum is. Mer w\u00e4\u00e4\u00df, wie&#8217;s uns in eme Johr geht. Un des misse mer nemme, wie&#8217;s kummt. S bleibt uns nix anneres iwrich. Do brauche mer uns nix vorzumache, un mer brauchen uns nix vun annere vormache zu losse. S kann immer gut gehe un schlecht. Mer missen uns gar nit druf versteife, da\u00df mer immer nor uf de Sunneseit vum Lewe stehn. N\u00e4\u00e4, wie ausgewachsene Leit solle mer s Lewe sehe. Mer sollen nemme, was es uns bringt.<\/p>\n<p>Un mer solle uf unsern Herrgott heere. Des is nix vun vorgeschdern, wo fer heit nix meh dauche k\u00e4nnt, was do in dere Biwel drinsteht. Des is ebbes, wo schun Hunnerde vun Johre de Mensche gholfe hot, sich zurechzufinne in ehrm Lewe. Sie h\u00e4n in ehr Biwel noigeguckt un h\u00e4n gemerkt, es is gut, unserm Herrgott zu horche. Der will ebbes vun uns. Awwer nit fer sich all\u00e4\u00e4, nit weil er uns driwweliere mecht. N\u00e4\u00e4, der will uns helfe, da\u00df mer gut dorch unser Lewe kummen, mer un die annere mit uns. Deswege hot er uns soi Gebode gewwe. Da\u00df mer wissen, an was mer uns halde k\u00e4nnen. Da\u00df mer unsern Weg sehen un en gehe k\u00e4nnen. Da\u00df mer nit lang letz gehen, dohie un dorthie, un nimmi wissen, wo hinne un vorne is, owwe un unne, un in die Err laafen vor lauder Ausbrowiere un Gucke, wie&#8217;s annerscht soi k\u00e4nnt.<\/p>\n<p>5<\/p>\n<p>Des sagt uns der Jesaja, uns heit so wie sellemols soine Landsleit dort in Jerusalem. Halden still un verlossen eich uf eiern Herrgott. Dann sin ehr werklich stark. Dann werrn ehr nit so leicht hie- un hergetriwwe vun jedem Wind, der wo do blost. Dann wissen ehr um eiern Platz in de Welt, dann h\u00e4n ehr eier Richdung. Un dann bringt eich nix so leicht dodevun ab.<\/p>\n<p>Wann ehr uf eiern Herrgott verdrauen, dann wissen ehr: De liewe Gott hot soi Ziel mit dere Welt. Er will, da\u00df se am End so gut werd, wie er se sich vun Aafang aa gedenkt hot. Dodefor hot er die Welt gemacht, un dodraa k\u00e4nnen mer mitdu. Da\u00df die Welt so werd, wie unsern Herrgott se gewollt hot.<\/p>\n<p>Vun Woihnachde her wisse mer jo noch, was do vor allem dezu gheert. S Kl\u00e4\u00e4ne, des Bobbelche dort im Stall, in de Kripp. Ganz uuschoinbar, ganz armselig hot&#8217;s do gelege. Schwach war&#8217;s, s hot Hilf gebraucht. Wie mer Mensche halt schwach sin un Hilf brauchen, \u00e4\u00e4ns vum annere. Un aus dem Kind is en erwachsener Mann worre. Der hot uf soin Vadder im Himmel verdraut. Der hot dene Leit, wo er gedroffe hot, gsagt, was wichdich is im Lewe: Aast\u00e4nnich soi, gut zunanner, fernanner do soi, uf soin Herrgott heere. An soim Gott feschthalde un fer enanner do soi, hot er sagt, des w\u00e4r alles, wo mer du mi\u00dft.<\/p>\n<p>Nit viel annerscht sagt&#8217;s der Prophet Jesaja do ach. Blo\u00df da\u00df er&#8217;s halt e bissel deitlicher macht, weil er gleich dezu sagt, was dann bassiert, wammer des in de Wind schlagt. Vielleicht mi\u00dft er jo gar nit so drohe un uns Angscht mache. Die h\u00e4mmer n\u00e4mlich schun vun all\u00e4\u00e4. Awwer vielleicht hot er jo ach recht, wann er&#8217;s e bissel deitlicher sagt.<\/p>\n<p>Recht hot er uf jeden Fall, wann er uns sagt: Verdrauen nit nor uf eier Kraft und uf des, wo ehr k\u00e4nnen. Nemmen die Welt so, wie se is, un lossen eich k\u00e4\u00e4 X fer e U vormache. Un horchen hie, was eiern Herrgott vun eich will.<\/p>\n<p>Dodrin hot er uf jeden Fall recht. Wammer des beherzige deeden, w\u00e4r&#8217;s bschtimmt nit schlecht fer unser Lewe. Un wammer so am Johresend zurickgucken uf des, wo gewest is, un uns iwwerlegen, wie&#8217;s werre werd im neie Johr, dann k\u00e4nnden mer uns des hinner die Ohre schreiwe. Nit uf uns selwer verdraue, die Welt so sehe, wie se is, un unserm Herrgott folge. Des w\u00e4r gut, gut fer uns un fer die annere.<\/p>\n<p>Do k\u00e4nnden mer dann ganz beruhigt es alde Johr hinner uns losse un den Weg ins neie unner die Fie\u00df nemme. Weil unseren Herrgott unser Welt bschtimmt zu eme gude End fiehrt. Un mer sin debai, mer k\u00e4nnen mitdu. Un s Wichdigschde dodebei is: still soi un uf unsern Gott verdraue. Amen.<\/p>\n<hr \/>\n<p><em>Autor: Dekan Dr. Werner Schwartz, Protestantisches Dekanat, Gartenstra\u00dfe 6, 67227 Frankenthal (Pfalz), Tel 06233-880 80, Fax 880 881, eMail Dekanat <a href=\"mailto:FT@aol.com\">FT@aol.com<\/a><\/em><\/p>\n<p>Lied: Ein Nachtrag zu Weihnachten: Weihnachtslied in demselben pf\u00e4lzischen Dialekt:<\/p>\n<ol>\n<li>Vum Himmel kumm ich zu eich her, ich will verzehle, glaawen mer, was unsern Herrgott fer eich dut, da\u00df ehr h\u00e4n widder neien Mut.<\/li>\n<li>E kl\u00e4\u00e4nes Bobbelche is do, des macht eich un die ganz Welt froh. Maria hot&#8217;s gebore heit, heern her un fr\u00e4\u00e4n eich all, ehr Leit.<\/li>\n<li>&#8218;S is unsern Heiland Jesus Chrischt, der wo vun Gott her kumme is. Er will eich aus em Elend zieh, eich zu soim Himmel bringe hie.<\/li>\n<li>Er legt die Lieb ins Herz eich noi, do kenn ehr ewich froh draa soi. Er zeigt eich, wie &#8217;n ehr lewe k\u00e4nn, wann ehr em Herrgott gfalle wolln.<\/li>\n<li>Gehn zu dem Bobbelche nor los, es liegt im Stall, is gar nit gro\u00df, e kl\u00e4\u00e4nes Kind, des wo die Welt in unserm Gott soi Licht noistellt.<\/li>\n<li>Gehn mit de Schoofhirt hie, fr\u00e4\u00e4n eich, da\u00df unsern Herrgott eich macht reich. Drum folgen dem, wo er eich sagt, weil er soviel fer eich gemacht.<\/li>\n<li>Er is eich gut un fr\u00e4\u00e4t sich draa, wann ehr viel Gudes h\u00e4n gedaa. Drum lowen ehn all Daach mit dem, wo ehr fer soi Welt due kenn.<\/li>\n<\/ol>\n<p>Melodie: EG 24, Vom Himmel hoch, da komm ich her, vum Martin Luther 1535\/39,<\/p>\n<p>Aus:\u00a0******Werner Schwartz, Kerch uf p\u00e4lzisch, Frankenthal 1997, Bezugsadresse: Dekan Dr. Werner Schwartz, Protestantisches Dekanat, Gartenstra\u00dfe 6, 67227 Frankenthal (Pfalz), Tel 06233-880 80, Fax 880 881, eMail Dekanat\u00a0<a href=\"mailto:FT@aol.com\">FT@aol.com<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Predigt im pf\u00e4lzischen Dialekt | Silvesterabend | 31.12.1998 | Jesaja 30,8-17 | Werner Schwartz | 8 Unsern Herrgott hot zum Jesaja gsagt: Alla, geh dann anne midde unners Volk un schreib&#8217;s uf e Dafel, wann se zugucken, un mol&#8217;s in e Buch noi, da\u00df es fer immer un ewich bleibt. 9 Die sin n\u00e4mlich e [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16093,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,2,549,727,157,853,114,935,349,936,109,1582],"tags":[],"beitragende":[],"predigtform":[],"predigtreihe":[],"bibelstelle":[],"class_list":["post-21849","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-jesaja","category-at","category-altjahresabend","category-archiv","category-beitragende","category-bibel","category-deut","category-kapitel-30-chapter-30-jesaja","category-kasus","category-pfaelzisch","category-predigten","category-werner-schwartz"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21849","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21849"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21849\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":21850,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21849\/revisions\/21850"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16093"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21849"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21849"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21849"},{"taxonomy":"beitragende","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/beitragende?post=21849"},{"taxonomy":"predigtform","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtform?post=21849"},{"taxonomy":"predigtreihe","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtreihe?post=21849"},{"taxonomy":"bibelstelle","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/bibelstelle?post=21849"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}