Nu harrn all de Minschen up de Eer een Spraak un brukten ok all de s\u00fclvigen W\u00f6\u00f6r.<\/p>\n
As se nu na Ostern wannern deen, do funnen se in dat Land Sinear en St\u00fcck Sietland un setten sik dar fast. Un se seen to enanner: „Los! Nu laat uns Tegelsteen striken un Muursteen brennen!“ Sodennig harrn se Tegelsteen as Muursteen un Teer as Leem. Un se seen wider: „Los! Wi w\u00fcllt en Stadt buun un enen Torm, de mit de Spitz bit na den Heven reckt! Denn hebbt wi uns en Denkmal sett un blievt tasamen un loopt nich ut’n een \u00f6ver de ganze Eer.“<\/p>\n
Aver nu keem Gott hendal un wull sik de Stadt un den Torm mal anseen, de de Minschen sik buut harrn. Un Gott see: „Nu kiekmal an! Een Volk s\u00fcnd se, un se hebbt ok all de s\u00fclvige Spraak! Aver dat is man de Anfang vun dat, wat se v\u00f6rhebbt. Dar blivt dat nich bi. Dat duurt nich meer lang, denn sett se allens d\u00f6rch, watbse sik in den Kopp sett hebbt. Goot! Laat eer! Aber denn w\u00fcllt wi wat anners doon. Denn f\u00f6\u00f6rt wi nu hendal und bringt eer Spraak so in Ti\u00df, dat een den annern \u00f6verhaupt nich meer versteit.“ Un so dreev Gott eer vun dar w\u00fcrklich \u00f6ver den ganze Eer ut’n een, un se m\u00fcssen allens liggen laten, un ut de Stadt w\u00f6rr nix.<\/p>\n
Dorum n\u00f6mt se de Stadt Babel; denn dar hett Gott ja de Spraak vun all de Minschen in Ti\u00df br\u00f6cht und vun dar ok eer all ut’n een dreven \u00f6ver de ganze Eer.<\/p>\n
\u00dcbersetzung von J. Jessen, Dat Ole un dat Nie Testament in unse Moderspraak, G\u00f6ttingen 19765.\u00a0(in seiner Schreibweise):<\/p>\n
Leebe Gemeen,<\/p>\n
reinweg ut und v\u00f6rbi is dat nu mit dat Boen: de Stadt ward nich mehr ferdig, un de Tuurn reckt nich bit an‘ Heben ran. So l\u00fctte 90 Meter is he man blo\u00df hoch worrn. De Herr m\u00fcss sik richdig wiet na \u00fcnnen beugen, um \u00f6berhaupt to erkenn‘, wat de Minschen dor woll so grootm\u00e4chdig opboet harrn \u2013 f\u00f6r em w\u00f6rr dat je man j\u00fcmmer noch winzig.<\/p>\n
Man nich blo\u00df de Boeree w\u00f6r toenn‘ und m\u00fcss St\u00fcckwark blieben, nee, nu w\u00f6rr ok noch de Spraak von de Minschen d\u00f6rnanner: se kunn‘ sik nich mehr verstahn, und se w\u00f6rrn ut’nanner dr\u00e4ben \u00f6ber de ganze Ierd.<\/p>\n
Dat End von disse ole Geschicht is gnadenlos, leebe Gemeen. Ober m\u00f6t wi uns sowat j\u00fcst to Pingsten anh\u00f6rn?<\/p>\n
Jo, dat m\u00f6t wi. Nich, weil dat so de Ordnung is in uns Kark. Inne Bibel gifft dat je ok annere Geschichten to Pingsten. Een dorvon hebbt wi all h\u00f6rt. Ne, ik meen, j\u00fcst disse ole Geschicht, disse Urgeschicht von‘ Anfang inne Bibel, de m\u00f6t wi h\u00f6rn, weil de soveel von uns s\u00fclms vertellt, dorvon, as wi Minschen j\u00fcmmer un to jede Tiet s\u00fcnd. Beleevt wi nich ok j\u00fcmmer we’er so’ne Saken, wie se dor vertellt warrd?<\/p>\n
Wi fangt wat an un warrd nich ferdig: De Pullover, den du letzt Johr anfungen hest to kn\u00fctten, de liggt nu j\u00fcmmer noch r\u00fcm in’t Schuuv \u2013 unvollendet. Und boben op steiht de Zigarrenkist mit de Urlaubsfotos; se s\u00fcnd j\u00fcmmer noch nich inkleevt. Dat gifft so veel, wat wir anfungen hebbt und nicht toenn bringt, ok gr\u00f6dere und wichtigere Saken.<\/p>\n
Dat wi uns nich recht verstahn k\u00fcnnt, dat uns Spraak d\u00f6rnanner is, dat beleevt wi ook. De Jungen und de Olen spreekt verschiedene Spraken. Faken hebbt se sik gor nix mehr to seggen, und welke k\u00fcnnt man blo\u00df noch \u00f6bernanner schimpen. Un stellenwies blifft dat nich bi’t Schimpen, weil se sik nich verstaht. Dor fleegt glieks Steen un groode Kn\u00fcppels. Kannst meist jeden Dag wat von inne Zeitung lesen.<\/p>\n
Man nich blo\u00df dat kennt wi, dat wi uns nich verstaht un dat uns Spraak d\u00f6rnanner is. Wenn wi ehrlich s\u00fcnd, dann markt wi: faken w\u00fclt wi j\u00fcst datselbe, wat de Minschen wult hebbt, von de uns Urgeschicht vertellt: den grooden Tuurn boen un de groode Stadt. Du gl\u00f6\u00f6vst dat nich?<\/p>\n
Stimmt, wi w\u00fclt je gor keen Striet! Wi w\u00fclt je giern eenig ween, w\u00fclt Freeden hebben \u2013 to Hus, in uns‘ D\u00f6rp, in uns‘ Stadt, in’t ganze Land und \u00f6berall inne Welt. Wi w\u00fclt keen Angst mehr hebben v\u00f6r fremde L\u00fcd un fremde V\u00f6ler. Wi w\u00fclt dat ganz gewi\u00df nich, dat jeden Dag soveel Dusend Minschen v\u00f6r Hunger starvt oder op de Flucht s\u00fcnd. Alltohoop sch\u00fclt se noog to eten und to drinken hebben und een Dack \u00f6bern Kopp. Dat w\u00fcllt wi je all so. Und wi weet dat ok ganz genau: wenn wi uns man blo\u00df all eenig w\u00f6rrn, denn kunn dat so richdig sch\u00f6n und friedlich ween \u00f6berall op de ganze Ierd. Un denn geev dat ok endlich we’er Freeden op’n Balkan.<\/p>\n
V\u00f6r \u00f6ber dreedusend Johrn, as disse Urgeschicht vertellt worrn is, hebbt sik de Minschen dat w\u00fcnscht, und wi w\u00fcnscht uns dat h\u00fcdigendags j\u00fcst so. Jo, und j\u00fcst so het Gott sien Sch\u00f6pfung doch ok hebben wullt, dorto het he se makt! Ober so isse nich bleeven. Un dor\u00fcm seukt de Minschen j\u00fcmmer noch na dat verlorene Paradies un k\u00fcnnt dat j\u00fcmmer noch nich finnen. Un se kriegt dat mit de Angst, und j\u00fcmmehr Angst warrd j\u00fcmmer noch gr\u00f6ter.<\/p>\n
Leebe Gemeen, dorvon vertellt disse ole Geschicht, disse Urgeschicht. Se fangt an: „Dor wannern se na Osten“, also de Morgens\u00fcnn entgegen, op dat Licht to, weil dat bi j\u00fcm d\u00fcster is, weil se j\u00fcmmehr Heimat verloren hebbt, weil se Angst hebbt. Se s\u00f6kt een nee, een richtige Heimat.<\/p>\n
Un denn gaht se anne Arbeid: nu w\u00fclt se sik s\u00fclms j\u00fcmmehr Heimat, j\u00fcmmehr Paradies boen: een groode Stadt schall dat warrn, een Stadt, de se tosamenhullt. Und inne Mitt de Tuurn, de schall j\u00fcm den Himmel dalholen, dor sch\u00fcllt Himmel und Ierd tohop kamen. De besten Absichten hebbt disse L\u00fcd, un fromm utdacht w\u00f6r dat ok tomals \u2013 man blo\u00df: dat allens hebbt se sik ohne Gott v\u00f6rnahmen. Alleen wulln se j\u00fcmmehr Angst \u00f6berwinnen. Se strengen sik gewaltig an, un se w\u00fc\u00dften ganz genau: wi m\u00f6t uns eenig ween, sonst loopt wie doch all we’er utenanner. Und se trout sik to, dat allens allen trechtobringen. An und f\u00f6r sik s\u00fcnd se nich gegen Gott, ne, gor nich, ober se arbeid‘ und boet, as wenn dat Gott gor nich g\u00e4ben d\u00e4. Und dor\u00fcm s\u00fcnd se doch gegen Gott. Und dat geiht nich good.<\/p>\n
De Urgeschicht vertellt: de Minschen dor, de schnackt man blo\u00df noch mit sik s\u00fclms. De schnackt nich mehr mit Gott. Und wat se mit sik s\u00fclms schnackt, da geiht gegen Gott.<\/p>\n
Ok Gott schnackt nu nich mehr mit de Minschen. Dat w\u00f6r mol anners. Mit de iersten Minschen het he schnackt, ok mit Kain, de denn doch sien Broder doodslahn het, und mit Noah. Ober hier snackt de Herr man blo\u00df noch mit sik s\u00fclms. Und wat he seggt, dat geiht gegen de Minschen, gegen dat, wat se sik v\u00f6rnahmen hebbt. Und wat he nu deiht, dat bringt de Minschen ganz un gor d\u00f6rnanner, j\u00fcmmehr Spraak und j\u00fcmmehr Leben.<\/p>\n
Wo de Minschen ohne Gott leevt, wo se leevt, as wenn he gor nich dor w\u00f6r, dor regiert man blo\u00df noch de Angst. Dor g\u00f6nnt keen een mehr den annern wat. Dor bringt sik de Minschen \u00fcm. Dor gifft dat keen Leev mehr. Dor verstaht se sik nich mehr.<\/p>\n
Een grooten Namen harrn se sik maken wullt, de Minschen, de blo\u00df noch mit sik s\u00fclms schnackt un nich mehr mit Gott. Se hebbt em kreegen, den grooten Namen \u2013 nun man blo\u00df j\u00fcst anners r\u00fcm: se s\u00fcnd sik nich eenig worrn. Se s\u00fcnd uteenanner kamen. Se hebbt dat groode D\u00f6rnanner kreegen. Se hebbt markt: uns Leben is nich mehr heel. Wi kriegt dat mit de Angst. Wi hebbt keen Bodden mehr \u00fcnner uns Feut. Ober wi se dat marken d\u00e4hn, dor hebbt j\u00fcmmer noch nich an Gott dacht. Und se hebbt nich vers\u00f6cht, nu doch we’er mit Gott to schnacken und em to vertroon. Ne. J\u00fcmmehr Angst hett j\u00fcm nu grad ierst von Gott wegjagt. Und je heuger so rup wulln, \u00fcmso deeper is de Afgrund worrn, in den se rinfallen m\u00fcssen.<\/p>\n
Ierst dit End let j\u00fcm gewohr warn, womit se eeintlich anfangen schulln: aflaten von j\u00fcmmehrn \u00d6bermout, dat se j\u00fcmmehr Angst alleen \u00f6berwinnen kunnen, und Gott totroun, dat he to siene Minschenskinner hullt, egal, wat kummt.<\/p>\n
De uns disse Urgeschicht glieks an‘ Anfang vonne Bibel opschreeben het, de het uns Bescheed seggen wullt. He wull uns een Antwurt geben op de Frag: Wovon leevt de Minsch? Kann he von Angst leben? Ne. Sien Leben finn’t he, wenn he von Grund op Gott vertrout.<\/p>\n
Wo Minschen gleuvt, se w\u00f6rn nu meist bit boben an‘ Heben langt, dor stigt Gott ganz deep \u00fcnner sik r\u00fcnner, dormit he \u00f6berhaupt sehn kann, wat de Minschen dor denn woll so makt. Niemols s\u00fcnd wi Minschen und uns Wark f\u00f6r Gott sien Oogen so l\u00fctt, so winzig, so schedderig, as wenn wi gleuvt, wie k\u00fcnnt ohne Gott leben und ganz alleen, ohne Gott mit uns Angst und uns Sorgen und uns Plagen ferdig warrn.<\/p>\n
Ober groot is de Minsch v\u00f6r Gott, wenn he Gott vertrout. Denn steiht he dor wie Abraham \u00fcnner de Steerns an n\u00e4chtlichen Heben, und denn kann he een Segen warrn f\u00f6r annere Minschen.<\/p>\n
Leebe Gemeen, j\u00fcst dat will Pingsten uns seggen. An Pingsten tomals in Jerusalem, dor is je ok de annere Geschicht passiert: dor hebbt sik de veelen Minschen ut all de verschiedenen L\u00e4nner und mit j\u00fcmmehr ganz verschiedene Spraken op eenmol verstahn! Dor hebbt se markt: wi all gleuvt an Gott und an Jesus Christus, un dor\u00fcm h\u00f6rt wi tosamen. Gott hullt to uns. Dor\u00fcm bruukt wi ok nich bang to we’en. In Jesus Christus is Gott nu ganz deep to uns dalkamen, un mit sien heiligen Geist is he j\u00fcmmer bi uns. Dat is so, as wenn nu jeder Minsch Gott in sik het as een F\u00fcerflamm. Un nu versteiht he sik s\u00fclms un ook de annern Minschen. Un wat he seggt, dat is w\u00fcrkli ja und w\u00fcrkli nee; dor warrd nix mehr verdreiht.<\/p>\n
Leebe Gemeen, nun blifft uns man blo\u00df noch dit: dat ok wi Gott l\u00f6\u00f6vt un em dankt dorf\u00f6r, dat he to uns hullt mit sienen Geist, dat he s\u00fclms de Minschen tohoop bringen will, de dat von alleen je nich k\u00fcnnt.<\/p>\n
Un denn k\u00fcnnt wi de Geschicht von den Tuurn un de groote Stadt neet vertellen, villicht so:<\/p>\n
„Wi Gott den l\u00fctten Tuurn un de Stadt sehg, dor f\u00fcng he an to lachen. De w\u00fclt sik doch woll nich inmuern, dach he bi sik. Weet de denn gor nich, dat miene Welt noch veel gr\u00f6\u00f6ter is, dat veel mehr maken k\u00fcnnt, wenn wi dat tohop makt?<\/p>\n
Und denn s\u00e4 he: Ik will j\u00fcm helpen, dat se miene Sch\u00f6pfung noch veel beter verstaht! Mien S\u00f6hn, Jesus Christus, de schall j\u00fcm dat wiesen. Un denn sch\u00fclt se utteihn in de ganze groode, wiede Welt un sch\u00fclt von mi vertelln \u00f6berall, wo se hinkamt. Un se sch\u00fclt \u00f6berall vertellen: Minschen, de op Gott vertroot, de bruukt keen Angst to hebben. De k\u00fcnnt sik freun \u00f6ber mi un de Welt und k\u00fcnnt ok mit helpen, dat Minschen sik verstaht und dat se tohop finn’t, dat se sik von Gott sien Leev tohop bringen laat.“<\/p>\n
Disse nee Geschicht, leebe Gemeen, de w\u00fclt wi nu ok all wietervertelln. Denn kann se so gahn:<\/p>\n
De Olen un de Jungen, de schnackt we’er miteenanner. De Mudder un de Dochter, de Jung un de Vadder, de hebbt sik wat to vertellen. Politiker hebbt dat nich mehr n\u00f6\u00f6dig, de annern schlecht to maken; se fragt nich toierst, wi se anne Macht blieben k\u00fcnnt, sondern se fragt toierst na de Minschen, wat de n\u00f6\u00f6dig hebbt und wie sie j\u00fcm dorto helpen k\u00fcnnt, ohn‘ dat se to veele annere Minschen weehdoon m\u00f6t.<\/p>\n
Sone neen Geschichten von Pingsten, leebe Gemeen, un noch veele annere, de m\u00f6t wi nu jeden Dag wietervertellen. Jedeneen von uns bruukt Gott dorbi, un sien heiligen Geist het he uns schickt, weil de uns dorbi helpen will un kann. Amen.<\/p>\n
Pastor i. R. Hans\u2013Gottlieb Wesenick, Stauffenbergring 33, 37075 G\u00f6ttingen<\/p>\n