{"id":22212,"date":"2001-06-20T15:25:57","date_gmt":"2001-06-20T13:25:57","guid":{"rendered":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/?p=22212"},"modified":"2025-03-20T15:28:59","modified_gmt":"2025-03-20T14:28:59","slug":"4-mose-1111f-14-17-24f","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/4-mose-1111f-14-17-24f\/","title":{"rendered":"4. Mose 11,11f. 14-17. 24f."},"content":{"rendered":"<h3>Pfingstsonntag | 3. Juni 2001 | 4. Mose 11,11f. 14-17. 24f. | Werner Schwartz |<\/h3>\n<p>&#8222;Kerch uf p\u00e4lzisch&#8220;: Mundartgottesdienstw\u00e4hrend des Strohhutefestes in Frankenthal<\/p>\n<p>Num 11,11f.14-17.24f<\/p>\n<p>De Mose hot zum Herrgott gsacht: &#8222;Warum machscht du mer soviel Kummer? Un warum guckscht dann nit emol freundlich uf mich runner? Warum legscht du mer die Lascht vun dem ganze Volk uf mich? Hab ich dann des Volk wie moi Kind gkriegt, da\u00df du zu mer sache k\u00e4nntscht: Trag s uf doim Arm, wie e Kinnerfraa e Kind tragt, in des Land, wo du ehre V\u00e4dder versproche hoscht? Ich schaff s nit, ich kann des Volk nit all\u00e4\u00e4 trage, s is mer zu schwer. Willscht du s awwer wieder mit mer so mache, dann schlag mich liewer dot, wann du mich schun nit freundlich aagucke kannscht, da\u00df ich wennigschdens nit moi eigenes Uuglick sehe mu\u00df.&#8220;<\/p>\n<p>Un de liewe Gott hot zum Mose gsacht: &#8222;Sammel mer siebzich M\u00e4nner aus de \u00c4ldeschde vun em Volk Israel, sone, vun dene wo du w\u00e4\u00e4scht, da\u00df se \u00c4ldeschde im Volk un Amtsleit sin, un bring se vor die Stiftshitt un stell se dort vor dich hie, dann will ich runnerkumme un dort mit deer redde. Un ich will vun doim Geischt, wo ich deer gewwe hab, nemme un will en uf die siebzich Leit lege, da\u00df se mit deer die Lascht vun dem ganze Volk draache k\u00e4nnen und du se nit all\u00e4\u00e4 draache muscht.&#8220;<\/p>\n<p>Un de Mose is rausgange un hot em Volk gsacht, was de Herrgott zu em gsacht hot, un er hot siebzich M\u00e4nner aus de \u00c4ldeschde vum Volk zsammegsucht und hot se rings um die Stiftshitt gstellt. Do is de Herrgott in ner Wolk runnerkumme un hot mit em Mose geredt un hot vun dem Geischt genumme, wo er em gewwe ghat hot, un hot en uf die siebzich \u00c4ldeschde gelegt. Un wie der Geist uf en gewest is, do sin se ganz aus em Heische geroode, wie wann se Prophede w\u00e4ren, un h\u00e4n nimmi ufgheert.<\/p>\n<p>Ehr liewe Leit in &#8230;<\/p>\n<p>Wie s in de Wiescht is, des w\u00e4\u00e4\u00df mer bei uns do nor aus em Film oder aus em Karl May, wammer den frieher mol gelese hot, wammer nit grad schun emol e R\u00e4\u00e4s in die Wiescht gemacht hot. Wiescht, un k\u00e4\u00e4 End. Nor Sand un Himmel un e paar Planze, wo mer nit genie\u00dfe kann. K\u00e4\u00e4 Wunner, da\u00df em dort de Mut verlo\u00dft. Schun gar, wann noch en langer Weg vor em liegt. Nit nor Minudde oder Stunne, n\u00e4\u00e4, Johre un Johre.<\/p>\n<p>So lang schun hot de Mose es Volk Israel dorch die Wiescht gfiehrt. Johre um Johre, am End warn s verzich Johr. Un was hot er en versproche ghat! Weg aus de Sklaverei, weg aus \u00c4gypde, fort, ins gelobde Land, wo Milch un Honig flie\u00dfen. In ehr eigenes Land, wo mer sich deh\u00e4\u00e4m fiehle kann. Un sie deeden dort in St\u00e4dt wohne un Hannel treiwe un e gudes Lewe hawwe fer all die Dage, wo de Herrgott en gebt.<\/p>\n<p>Un jetzt? Sand, Wiescht, e Sunn, wo alles versengt, kaum ebbes zu nage, immer es selwe: Manna, Manna un nix wie Manna. So e komisches Harz, wo vun de Streicher fallt. Gut, s fillt de Mage, s helft, da\u00df mer iwwerlewe kann, awwer s schmeckt noch nix. Des Manna, des h\u00e4n se satt ghat. Sie h\u00e4n s kaum noch sehe k\u00e4nne un kaum noch rieche k\u00e4nne um kaum meh runnergebrocht. Wann se des jetzt schun seit Johre erlewen, wie werd dann erscht die Zukunft werre!<\/p>\n<p>Vun do is de Weg nit weit, da\u00df die Gedanke zurickwannern, da\u00df mer iwwerlegt, wie s frieher gewest is. Do war s jo in \u00c4gypde fascht besser. W\u00e4rn se nor nit losgezoge, nor nit dem Mose gfolcht. Dort hot Fisch gewwe, Kirbi\u00df, Melone, Laach, Zwiwwle, Knoblaach. S laaft em s Wasser im Mund zsamme, wammer dodraa denkt, an die Fl\u00e4\u00e4scht\u00f6pp in \u00c4gypde.<\/p>\n<p>Un jetzt: Wiescht, soweit wie mer gucke kann. Immer es selwe, Staab un Hitz un grad mol es Allerneedigschde zum Esse. Wo soll mer do soi Kraft hernemme, fer weiderzulaafe? Uf was soll mer do waade? Wie soll mer do sich e Ziel vor Aache halde: s gelobde Land, Milch un Honig, uf ner safdiche Wiss beim frische Wasser soi Laacher ufschlache. Wo mer doch nor Wiescht sehe kann, wo mer nor Manna zu bei\u00dfe hot, un de Weg geht endlos wieder, dachoi, dachaus immer es selwe Elend.<\/p>\n<p>2<\/p>\n<p>Wieschde un Wieschdezeide. Mer k\u00e4nnen se uns vorstelle, ehr un ich. Mer h\u00e4n se erlebt. S gebt se, midde in unserm Lewe. Sellemols, vor gut fuchzich Johr, gleich noch em Krieg. S waren droschtlose Zeide. Ohne jeden Glanz. Hamschderfahrde hot mer mache misse, da\u00df mer iwwerhaupt ebbes zum Esse kriegt hot. Mer hot sich werklich nix leischde k\u00e4nne. S war schwer genuch, iwwerhaupt iwwer die Runde zu kumme, iwwerhaupt zu iwwerlewe. Erinnern ehr eich? Wieschdezeit. Was e Glick, da\u00df sellemols en Weg rausgfiehrt hot, raus ins gelobde Land, in bessere Zeide, ins Wertschaftswunner, wie mer dann gsacht hot. Die Laschde sin leichder worre.<\/p>\n<p>Oder sin s nor annere Laschde worre? Alsemol, wammer so zurickgucken, sieht s so aus. Annere Laschde. Nimmi en Kampf fer zum Iwwerlewe, awwer en annere Kampf. En Kampf um des oder sell, do e Stickel Glanz, dort e bissel Luxus. Awwer der Kampf is weidergange, un er geht wieder. Die Wiescht, wo s nix gewwe hot, liegt hinner uns, un mer sin midde in \u00e4ner Wiescht, wo s schier alles gebt, was es Herz begehrt, un mer mu\u00df alles hawwe, immer meh hawwe, un des macht ach nit zufriede. Des noch hawwe un selles noch un schaffe un werkle, un mer kummt au\u00dfer Odem dodriwwer. Un alles, wo mer hot, gebt em doch nor so en schale Gschmack im Mund, un des bissel Glick, wo mer spiert, halt nit lang vor. Kaum hot mer s \u00e4\u00e4ne, do hot mer schun widder Luscht uf s n\u00e4chschde, meh un immer meh un immer ebbes anneres.<\/p>\n<p>Do hot mer zwar genuch zum Essen un zum Lewe un zum Aaziehe, un mer hot e Dach iwwerm Kopp. Des, wo mer sich sellemols denoch gsehnt hot, is jetzt ganz selbschtverst\u00e4ndlich. Un wie s Gewidder h\u00e4mmer e anneri Sehnsucht in uns. S geht uns jetzt um e bissel Luxus, um e bissel meh, wo mer zwar nit zum Lewe braucht, awwer wo mer m\u00e4\u00e4nt, s deet s Lewe sch\u00e4ner mache. Mer wollen fortfahre, R\u00e4\u00e4se mache, Urlaub, immer wieder fort, immer verrickder. Kuldur wolle mer genie\u00dfe, immer meh. Un immer schneller wechseln die Mode.<\/p>\n<p>Awwer fiehrt uns der Weg aus de Wiescht raus? Oder nit immer viel weider noi? Ich denk do an die, wo in unsrer Gsellschaft freigsetzt werren vun de \u00c4rwet. Oder an die, wo iwwerhaupt nit noikummen in e \u00c4rwet, vun der wo se sich ern\u00e4hre k\u00e4nnden. Vielleicht weil zuviel verlangt werd, weil mer zuviel k\u00e4nne mu\u00df, weil mer flexibel soi mu\u00df bis zum Gehtnimmi, weil mer immer Spitzeleischdunge bringe mu\u00df un e Spitzegsundheit vorweise mu\u00df. Oder ich denk an Mensche, wo aus em Gleis geworfe worre sin, weil se nit h\u00e4n mithalde k\u00e4nne, weil se Schicksalsschl\u00e4g gedroffe h\u00e4n, weil se krank worre sin, weil se s h\u00e4n verkrafde misse, da\u00df se sich h\u00e4n drenne misse. Un des hot \u00e4\u00e4fach ehr ganzi Kraft verbraucht. Un sie sin aus em Lewe vun dene annere \u00e4\u00e4fach rausgerutscht.<\/p>\n<p>Ich denk an Mensche, wo uf \u00e4\u00e4mol nimmi k\u00e4nnen in ehrm Lewe, in dene wo s ganz leer worre is, un sie sehen k\u00e4n Sinn meh in ehrm Lewe, k\u00e4n Sinn meh in dem allem, wo um se rum bassiert. Immer schneller dreht sich des Rad, immer farwicher un greller werd die Welt. Soll des es Lewe soi? Soll mer so Erfillung finne? Un dann kummen noch Krankheide dezu, Kadaschdrophe bassieren, gro\u00dfe und kl\u00e4ne, un wann s ach nor ganz privade Kadaschdrophe sin. Mer werd \u00e4lder, de Dod rickt neeher. Wieschde un Wieschdezeide in unserme Lewe. Un s gebt kaum en Ausweg, s gebt kaum en Schimmer vun Hoffnung, nix, wo sich ebbes am Horizont abzeichne deet.<\/p>\n<p>Wie sellemols, wo des Volk Israel dorch die Wiescht hot laafe misse. Ach wann die Exischdenz sicher is, ach wann s Manna vum Himmel fallt, die Lascht bleibt doch, un jedi un jeder is all\u00e4\u00e4, selbscht wann s allminanner \u00e4hnlich geht un wann se all unner deselwe Probleme leiden.<\/p>\n<p>3<\/p>\n<p>Manchmol, do murre mer, wie die Israelide sellemols, un mer waaden uf \u00e4ner, wo die Zeide \u00e4nnert, wo die Welt umkehrt un se widder ganz un heil mache dut.<\/p>\n<p>Wie war s sellemols dann bei dem Volk Israel in de Wiescht? Der Mose halt des nimmi lang aus, des Klaache un Murre vun soine Leit. &#8222;Geb un Fl\u00e4\u00e4sch, wie mer s in \u00c4gypde ghat h\u00e4n. Warum hoscht du uns nor do rausgfiehrt in die Wiescht?&#8220; Er w\u00e4\u00e4\u00df sich k\u00e4n Rat meh, der Mose. Er deet am liebschde den ganze Beddel hieschmei\u00dfe. Sollen se doch grad bleiwe, wo se wollen. Ich will nimmi.<\/p>\n<p>Do bassieren zw\u00e4\u00e4 Sache. S \u00c4\u00e4ne: De liewe Gott heert, wie des Volk klaacht, un er versprecht en, da\u00df er en Fl\u00e4\u00e4sch gewwe will. Wachtle zu dem Manna dazu. E Fl\u00e4\u00e4sch, wo ganz orntlich schmeckt. Da\u00df halt nit nor de Hunger notdirfdich gstillt is, n\u00e4\u00e4, da\u00df die Mensche ach ebbes h\u00e4n, wo sie genie\u00dfe k\u00e4nnen, midde in de Wiescht. Da\u00df se de Mut nit ganz verlieren un da\u00df se wenigschdens mol en Vorgschmack h\u00e4n, en Vorgschmack uf es gelobde Land, uf des wo se waaden.<\/p>\n<p>Un es Zw\u00e4dde: Midde aus dem Volk, wo kaum \u00e4\u00e4ner meh Mut ghat hot un Hoffnung, wo se s fascht all schun ufgewwe h\u00e4n, da\u00df se sich uf bessere Zeide fr\u00e4\u00e4en, midde aus dem Volk holt sich de liewe Gott M\u00e4nner raus, dene wo er soin Geischt gebt. Siebzich sin s, e Zahl, wo m\u00e4\u00e4nt: viel, allminanner, zusamme wern se s schaffe. Allminanner gebt er soin Geischt. Speeder kummen noch zw\u00e4\u00e4 dezu, wo im Laacher zurickgebliwwe waren, Eldad un Medad. Ach die sollen unserm Herrgott soin Geischt kriege, also allminanner un noch meh. Nit de Mose all\u00e4\u00e4. All\u00e4\u00e4 kann er s wahrhafdich nit ausrichde. Er braucht Leit, wo em mithelfen, wo en unnerstitzen. All missen se mitdue. Allminanner mit all ehrer Kraft un all ehre Gaawe, allminanner missen se mithelfe, dann kann bassiere, was die liewe Gott will.<\/p>\n<p>Die siebzich ziehen los, un sie stehn ehrm Herrgott visavis. Un dann kummen se ganz begeischdert ins Laacher zurick. Jetzt h\u00e4n se widder e Ziel vor Aache. Un des steckt aa, des steckt all die annere aa, wo zurickgebliwwe sin. Wo se k\u00e4n Mut meh ghat h\u00e4n, do kriegen se widder Mut. Sie spieren, do wachst e neii Kraft in uns. Un sie k\u00e4nnen ehrn Weg unner die Fie\u00df nemme, un unserem Herrgott soin Gesicht geht mit en. Sie h\u00e4n widder e Ziel. Dodruf k\u00e4nnen se zugeh. Sie missen jetzt nimmi blo\u00df an die gut alt Zeit denke. Sie dr\u00e4\u00e4men nimmi blo\u00df vun de Fl\u00e4\u00e4scht\u00f6pp in \u00c4gypde. Sie wissen: Minanner schaffe mer s. Un sie wern frei vun dene falsche Getze, an dene wo se h\u00e4n feschthalde wollen. En neier Geischt lo\u00dft n schiergar Fliechel wachse.<\/p>\n<p>Mit dene siebzich fangt s aa. Un s greift iwwer uf allminanner. E kl\u00e4\u00e4nes Pingschtfescht dort, midde in de Wiescht. Unserm Herrgott soin Geischt kummt iwwer e paar Mensche und holt se raus aus ehrer Verzweiflung. Wo se k\u00e4n Weg meh gsehe h\u00e4n, do gebt er en neie Mut. Er gebt en Hoffnung, un sie fangen aa, da\u00df se widder noch vorne gucken. Er molt en e Bild vun ehrm Heil vor die Aache. Un er schickt se uf ehrn Weg.<\/p>\n<p>Fascht so wie speeder dann des Pingschtfescht fer unserm Herr Jesus soi Jinger in Jerusalem. Nit de Kopp h\u00e4nge losse. Nit em Vergangene nor nochdraure, nit die Hoffnung ufgewwe. &#8222;Ehr wern die Kraft vun em Heiliche Geischt kriege, un ehr werrn vun mehr weiderverzehle.&#8220; Ehr wern due, was ich du. Ehr wern an dem Reich vun unserem Herrgott baue. Ehr wern alle Mensche Hoffnung bringe, un ehr wern en zeiche, wie lieb unsern Herrgott allminanner hot, un am End werde de liewe Gott die ganz Welt nei mache.<\/p>\n<p>4<\/p>\n<p>Ob mer nit so e bissel Pingschde heit brauche k\u00e4nnden? In dene Wieschde vun unserm Lewe? Ob s do nit gut w\u00e4r, wann emol so e Pingschtfescht aabreche deet?<\/p>\n<p>Die Gschicht aus dere Wiescht am Berg Sinai sacht uns: Unserm Herrgott soin Geischt kummt dort zu soine Mensche, wo se sich grad am meischde verlosse fiehlen. Er kummt und helft en. Er bringt en e neies Lewe. Er zeigt en e neies Ziel fer ehr Lewe un fer die Welt. Wo s so aussieht, als wie wann alles feschtgfahre w\u00e4r, do bringt unserem Herrgott soin Geischt alles in Bewegung. Wo all ehr Fliegel h\u00e4nge lossen un ehrn Mut verlore h\u00e4n, do weht uf \u00e4\u00e4mol widder en frische Wind, do schoint die Sunn widder nei. Wo ach noch de letzschde die Hoffnung verliert, do kummt unserem Herrgott soin Geischt un steckt allminanner aa mit \u00e4ner neie Kraft.<\/p>\n<p>Ebbes ganz Wichdiches sacht uns die Gschicht ach noch: Unserm Herrgott soin Geischt sorcht defor, da\u00df die Mensche beinanner sin un enanner helfen. \u00c4\u00e4n Mensch all\u00e4\u00e4 findt kaum die Kraft, da\u00df er aus em Schneckehaus vun soiner Verzweiflung rauskummt. Awwer wo sich e paar zsammedun, da\u00df se die Lascht vun ehrm Lewe minanner draachen, do kummt e bissel Hoffnung uf. &#8222;Ged\u00e4\u00e4ldi Lascht is halwi Lascht&#8220;, sacht e Sprichwort. Do, wo nit jedi un jeder m\u00e4\u00e4nt, da\u00df er fer sich all\u00e4\u00e4 es Lewe m\u00e4\u00e4schdre mi\u00dft, do, wo Mensche sich zsammefinnen un e bissel Aad\u00e4\u00e4l nemmen anenanner, do werd es Lewe leichder. Do ver\u00e4nnert sich die Welt. Do gilt nimmi die alt Ordnung: Jeder ist sich selwer de n\u00e4chschde. Ich sorg fer mich, sollen die annere doch grad fer sich selwer sorche. Meer schenkt jo ach k\u00e4ner ebbes, un wie die Sprich all h\u00e4\u00e4\u00dfen.<\/p>\n<p>Do schoint ebbes uf vun \u00e4ner neie Welt, vun unserem Herrgott soiner Welt. Do is ein neier Geischt in uns, unserem Herrgott soin Geischt. Un der sacht: Minanner, wann ehr eich umenenanner sorchen, wann ehr grad ach fer die Schwache sorchen, wann ehr gut seid zunanner, do werd die Welt nei.<\/p>\n<p>Mer h\u00e4n s doch all schun gemerkt, immer widder gemerkt: Do, wo mer es Lewe minanner d\u00e4\u00e4len, do werd es Lewe sch\u00e4\u00e4, un mer h\u00e4n s Gfiehl, s deet sich lohne. Dann werd des alles ganz newes\u00e4chlich un kl\u00e4\u00e4, wo vorher so wichdich is: was mer besitze kann un konsumiere, aller Luxus un aller Reichdum. Dann werd des uf \u00e4\u00e4mol wichdich, wo bleibt: da\u00df mer gut zunanner is un aast\u00e4nnich, da\u00df mer Freunde hot un enanner helfe kann, da\u00df mer minanner in die Zukunft guckt un ebbes sich devun erhoffe dut. Dann is unserem Herrgott soin Geischt in uns am Werk. Er gebt uns Kraft, da\u00df mer dorchhalden in de Wiescht, un er helft uns dorch und fiehrt uns raus.<\/p>\n<p>Die alt Welt verliert dann ehr Kraft. Unserm Herrgott soi neii Welt brecht dann aa. Dort in de Wiescht am Berg Sinai. Sellemols in Jerusalem. Un heit bei uns, do, wo mer lewen. Amen.<\/p>\n<p>Gebet<\/p>\n<p>Liewer Gott, geb du uns in unser Welt doin Geischt, da\u00df mer an dich glaawen un en Sinn finnen in unserm Lewe. Geb du uns in unser Welt doin Geischt, da\u00df mer uns unnernanner liebhawwen un minanner verbunne sin. Geb du uns in unser Welt doin Geischt, da\u00df mer die Hoffnung nit ufgewwen un e Ziel sehen fer unser Lewe un Mut finnen. Amen.<\/p>\n<hr \/>\n<p><strong>Dekan Dr. Werner Schwartz, Gartenstrasse 6, D- 67227 Frankenthal<\/strong><\/p>\n<p><strong>Tel. 06233 &#8211; 880 80, privat 880 880, Fax 880 881<\/strong><\/p>\n<p><strong>eMail <a href=\"mailto:werner.schwartz@t-online.de\">werner.schwartz@t-online.de<\/a> oder <a href=\"mailto:dekanat.frankenthal@t-online.de\">dekanat.frankenthal@t-online.de<\/a><\/strong><\/p>\n<p><strong>k\u00fcnftig, ab August 2001: Evangelische Diakonissenanstalt, 67343 Speyer am Rhein<\/strong><\/p>\n<p><strong>Telefon 06232 &#8211; 22 0 oder 22 1204, Fax 22 1587<\/strong><\/p>\n<p><strong>eMail <a href=\"mailto:werner.schwartz@ev-diakonissenanstalt-speyer.de\">werner.schwartz@ev-diakonissenanstalt-speyer.de<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pfingstsonntag | 3. Juni 2001 | 4. Mose 11,11f. 14-17. 24f. | Werner Schwartz | &#8222;Kerch uf p\u00e4lzisch&#8220;: Mundartgottesdienstw\u00e4hrend des Strohhutefestes in Frankenthal Num 11,11f.14-17.24f De Mose hot zum Herrgott gsacht: &#8222;Warum machscht du mer soviel Kummer? Un warum guckscht dann nit emol freundlich uf mich runner? Warum legscht du mer die Lascht vun dem [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":21105,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,2,727,157,853,114,792,349,936,387,109,1582],"tags":[],"beitragende":[],"predigtform":[],"predigtreihe":[],"bibelstelle":[],"class_list":["post-22212","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-numeri","category-at","category-archiv","category-beitragende","category-bibel","category-deut","category-kapitel-11-chapter-11-numeri","category-kasus","category-pfaelzisch","category-pfingstsonntag","category-predigten","category-werner-schwartz"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22212","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22212"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22212\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22213,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22212\/revisions\/22213"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21105"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22212"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22212"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22212"},{"taxonomy":"beitragende","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/beitragende?post=22212"},{"taxonomy":"predigtform","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtform?post=22212"},{"taxonomy":"predigtreihe","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtreihe?post=22212"},{"taxonomy":"bibelstelle","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/bibelstelle?post=22212"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}