{"id":8583,"date":"2000-01-07T19:50:09","date_gmt":"2000-01-07T18:50:09","guid":{"rendered":"https:\/\/theologie.whp.uzh.ch\/apps\/gpi\/?p=8583"},"modified":"2025-04-23T17:18:31","modified_gmt":"2025-04-23T15:18:31","slug":"epheser-1-15-20a-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/epheser-1-15-20a-2\/","title":{"rendered":"Epheser 1, 15-20a"},"content":{"rendered":"

4. Sonntag nach Epiphanias | 30.1.2000 | Epheser 1,15-20a |<\/span> Ciska Stark |<\/span><\/h3>\n

Preek over Efese 1:15-23 <\/span><\/p>\n

Gemeente van de Heer Jezus Christus, <\/b><\/p>\n

In Efese houdt men van zijn theater. Graag gaan de mensen erheen,
\n-een middagje \u0091uit\u0092- om het spel van liefde en tragiek te zien en te
\nhoren. Als de mensen kijken en luisteren zien ze immers een spiegel van
\nzichzelf, spelend op het toneel van het leven. Z\u00e8lf zijn zij voor een
\nkort moment de hoofdpersoon, verliezer of winnaar, held of heldin. En als de
\nmensen weer naar huis gaan, dan hebben ze iets beleefd, iets meegemaakt. En
\nieder neemt na afloop een eigen stukje van het verhaal mee naar huis.<\/p>\n

Zusammenfassung: In Efesus liebt man das Theater. Es schafft
\nden Menschen grosse Freude, das Theater zu besuchen und ihr eigenes Leben im
\nSpiegel zu schauen. Einen kurzen Moment sind sie selberHauptperson ihrer
\nGeschichte. Und am Ende, nimmt jeder einen eigenen Teil der Geschichte mit nach
\nHause. <\/i><\/p>\n

Precies zoals wijzelf vandaag wellicht een (pop)concert bezoeken.
\nNog voor je in de concertzaal bent, word je al meegenomen door de sfeer. Een
\navondje uit. De temperatuur loopt op en de spanning stijgt zodra de sterren het
\ntoneel opkomen. Een hartelijk applaus, een aanmoediging voor de spelers van het
\norkest. Vol verwachting wachten we op het welkom, de eerste muziek. En de
\nbegroeting is wederzijds, al meteen aan de eerste tonen merken we dat het
\norkest blij is met het publiek: dat ze het fijn vinden om te spelen voor deze
\nmensen. Al na het eerste nummer voelen we ons opgetild, meegedragen door de
\nmuziek. De avond kan niet meer stuk. En dagen later nog, als het gewone leven
\nons weer helemaal in beslag genomen heeft, dan nog klinkt soms heel even in ons
\nhart de muziek, en maakt ons lichtvoetig, waar we ook gaan.<\/p>\n

Es gibt ein (Pop)Konzert. Erwartungsvoll gehen wir dahin und
\nwarten bis der Star auf die Buehne tritt. Schon am erster Ton spueren wir, dass
\nder Star uns liebt, und dem Publikum Freude machen will. Die Musik erhebt uns,
\nund einige Tagen spaeter noch schwebt die Musik in unserem Herz und macht uns
\nfrei und froh, wohin wir auch gehen. <\/i><\/p>\n

Zoals een goed concert, zo klinkt ook de muziek van de auteur van
\nde Efesebrief. Voor mensen die met hooggestemde verwachting luisteren. Voor
\nmensen die graag luisteren naar iets waarvan ze denken dat ze het zelf niet in
\nhuis hebben: z\u00f3 mooi spelen, z\u00f3 mooi spreken, z\u00f3
\nmooi\u0085geloven? Maar ook al zullen zij zelf nooit op het toneel staan, het
\nmooiste is dat zij na afloop allemaal op hun eigen wijze toch een stukje van de
\nmuziek in zich meedragen. En in hun hart klinkt het net zo mooi als ze zojuist
\ngehoord hebben.<\/p>\n

Wie ein gutes Konzert, hoeren wir die Musik des Autors des
\nEfeserbriefs. Fuer Menschen zugedacht, fuer Menschen die lauschen koennen, die
\nerwartungsvoll hoeren. Und das Publikum denkt: so etwas Schoenes kann ich
\nselber nicht schaffen, nicht sprechen, nicht glauben. Aber das schoenste kommt
\nnoch wenn sie nach Hause gehen: Jeder tr\u00e4gt ein St\u00fcck Musik weiter,
\nauf die eigene Weise, und in ihrem Herzen klingt das eben schoener wie je.
\n<\/i><\/p>\n

Het is het begin van een life-concert dat Paulus (zo noem ik de
\nauteur voor het gemak maar even, hoewel het waarschijnlijk een latere leerling
\nvan hem geweest is), ons laat horen. Het concert heeft \u00e9\u00e9n doel:
\nhet is ter bemoediging \u0096als benefiet- voor degenen die luisteren. Opdat
\nzij kracht, energie, moed opdoen voor hun dagelijks leven.<\/p>\n

Das Konzert hat auch nur einen Zweck: es ist zur Ermutigung der
\nHoerer, wie eine Art Benefit fuer die Hoerer. <\/i><\/p>\n

Voorzichtig, heel teder en zuiver klinken dan de eerste tonen.
\nVoorzichtig, om onze oren even te laten wennen, maar tegelijkertijd ook
\nuitbundig, meteen voluit, niets wordt achtergehouden en het gaat meteen, direct
\nover onszelf. \u0091Omdat ik gehoord heb van uw geloof in Jezus en uw liefde
\ntot al de heiligen, daarom houdt ik niet op te danken\u0092. Ja, dankzegging en
\nverbondenheid draagt de muziek, dankzegging en verbondenheid draagt ook de kerk
\nin Efese, dankzegging draagt het leven zelf.<\/p>\n

En er is reden tot danken, ook al zullen de mensen in de zaal dat
\nmisschien zelf niet bedacht hebben. Paulus wijst om zich heen; een gemeente die
\ngelooft en een gemeente waar je iets voor elkaar betekend. Daar ben ik nu zo
\nblij om, zegt Paulus, dat er midden in Efese, -waar natuurlijk net als vandaag
\nbij ons de meeste mensen helemaal niet christelijk waren en vrolijk met de
\nmysteriegodsdiensten meededen, en waar de kerk maar een onbetekenend groepje
\nzal zijn geweest-: dat het geloof in Jezus en de liefde tot de heiligen nog
\nbestaat! Paulus dankt voor wat de gemeente IS \u0096gelovig- en voor wat zij
\nDOET (zij maakt zich druk om de heiligen, dat zijn degenen die omwille van het
\ngeloof vervolgd werden).<\/p>\n

Leise klingen die ersten T\u00f6ne. Schon am Anfang trifft
\n\u0092s uns gleich persoenlich. \u0091Weil ich von eurer Zuwendung zu Jesus,
\ndem Herrn, und eurer Liebe zu allen Christen gehoert habe, danke ich
\nGott\u0085\u0092 Der Klang des „Danke“ traegt die Musik, traegt das ganze
\nLeben. Paulus (oder: der Autor) schaut herum: ist das kein Wunder, wie bei uns,
\ndass es noch immer Leute gibt, mitten in unserer Welt, die sich zuwenden zu
\nJesus, und in der Welt Barmherzigkeit zeigen?<\/i><\/p>\n

Ik dank God, zegt Paulus, dat die dragende ondertoon aanwezig is,
\nen hij zoekt die toon op en haalt \u0091m naar voren, laat goed klinken hoe
\nbelangrijk het is dat je je daarop richt. Maar, en heftiger wordt de muziek al,
\noptrommelend haast: ik bid tegelijkertijd dat jullie God ook steeds beter leren
\nkennen.<\/p>\n

\u0091Ich danke Gott\u0092, sagt Paulus, und erhellt diesen
\nTon. \u0091Aber\u0092, und gleichzetig erhebt sich die Musik, \u0091ich bete
\ndass ihr ihn erkennen koennt\u0092 <\/i><\/p>\n

Ja, daarom gemeente, daarom zijn wij toch ook hier vanmorgen,
\ndaarom luisteren wij toch steeds weer verwachtingsvol op naar het concert van
\nde woorden uit de Schrift- omdat we hopen iets van God te leren kennen, te
\nleren horen en zien in de wereld. Hoewel ieder van ons wel weet dat er ook die
\ntegenstem klinkt in het koor van mijn leven en in het geweld van de wereld.
\nZwaar wordt dan de muziek en somber en soms kan ik die toon waar Paulus het
\nover heeft, die stille stem in \u0092t hart en dat loflied in de mond gewoon
\nniet meer horen.<\/p>\n

Deshalb sind wir doch hier, diesen Morgen. Um etwas kennen zu
\nlernen, etwas zu erwaehnen, von diesem Gott. Auch wenn jeder weiss, dass oft
\nandere Stimme sich erheben, die Gegenstimmen im Konzert meines Lebens, die
\nGegenstimmen im Konzert dieser Welt. Finster und schwermuetig sind diese
\nT\u00f6ne, und ueberstimmen die stillen Stimmen im Herzen und den Lobgesang auf
\nden Lippen. <\/i><\/p>\n

Totdat soms onverwacht opeens een mens of een stem mij weer raakt,
\nmij weer ontroert, mij weer doet verlangen naar de stem van de Eeuwige, naar de
\nwoorden van de schrift en de stilte van het gebed. Noem dat maar Geest, heilige
\nGeest, God die je blijft zoeken. Want God wil zich laten kennen, zingt Paulus.
\nStukjes van zijn liefde kom je in de wereld tegen, kijk maar, hoor maar. Doe je
\nogen open, niet alleen de ogen van je verstand, van je ratio, maar open de ogen
\nvan je hart,: verlichte ogen uws harten. Als je met je ogen alleen kijkt naar
\ndeze wereld, dan kun je honderdduizend beelden op een dag zien en nog je ogen
\nervoor sluiten. Maar als je met je hart kijkt, met het licht van Gods Geest,
\ndan gaat er iets in je leven, dan wordt jou iets gegeven, de diepte van de ogen
\nwaarmee ook God naar deze wereld kijkt. Het zijn ogen die lachen, ogen die
\nlijden, ogen die stralen als een kind maar ook ogen waarin de God zo nabij is
\nals de tranene die erin opwellen.<\/p>\n

Bis oft unerwartet etwas anderes klingt , ein Mensch, eine
\nStimme die mich tief bewegt, und die Sehnsucht nach Gott, nach den Woertern der
\nEwigkeit wieder erweckt. Der Heilige Geist, Gott will sich erkennen lassen. Und
\nFragmente seiner Liebe und seines Werkes begegnen dir in der Welt. Schau mal,
\nund sehe mit den Augen des Herzen. Erleuchtete Augen, die sehen durch das Licht
\nund die Kraft des Geistes. Augen. Das ist die Weise, wie auch Gott selber die
\nWelt anschaut. Augen des Kindes, die lachen, Augen die spueren, Gott ist so nah
\nwie die Traene im Auge selbst. <\/i><\/p>\n

<\/i>En met die ogen en oren van ons hart, daarmee luisteren we
\nnaar de muziek, die naar het lijkt nu van alle kanten op ons afkomt: in de
\nliturgie van alle plaatsen en tijden klinkt door:<\/p>\n