tlum. Beata Wierzbicka<\/p>\n
W pierszym dniu nowego roku jawi sie przed nami znowu cos pierwszego
\ni nowego. Nieznanego. Niosacego nadzieje, ale takze wzbudzajacego obawy,
\nbo jest w tym dniu cos nieznanego. Jak nas spotka Nowy Rok? Jakie bedzie
\nmotto, jakie imie? Uslyszymy dzis o dziecieciu, ktore otrzymalo wprawdzie
\nzwyczajne imie, nawet bardzo popularne, ale w tym przypadku – niezwykle,
\nbowiem zostalo ono przekazane przez aniola. Droga i kierunek w jego zyciu
\nzostalo dzieciatku tymsamym okreslone – dzieciatko stalo sie osoba.
\nI my otrzymujemy i nadajemy imiona sobie nawzajem, jest to potrzebne przede
\nwszystkim dla orientacji. Sami jestesmy wiernym odbiciem boskiego oblicza,
\nmamy ponadto wladze i prawo, aby nadawac imiona. Swiat wraz z jego fenomenami:
\nLudzie i przedmioty otrzymuja dusze, kiedy tylko nada im sie imie. Kiedy
\nnazwiemy je po imieniu, otrzymuja one forme i kontury. Nadajac imie, kontaktujemy
\nsie z wydarzeniami i osobami, ktore napotykamy. Czy zechcemy na cos zwrocic
\nszczegolna uwage i ladnie to nazywamy, czy tez musimy cos nazwac zlym,
\nbo nalezy to odizolowac lub zwalczac – w kazdym z tych przypadkow dotyczacy
\nprzedmiot otrzymuje naraz swoj udzal w swiecie, w ktorym zyjemy.
\n„Nasz swiat staje sie naszym, powstaje dla nas dopiero wowczas, kiedy
\nrozpoznajemy i nazywamy to, co w nim znajdujemy. Tylko wtedy znajdujemy,
\nco nalezy. Jest to naszym zadaniem, odkad zjedlismy owoc z drzewa madrosci.“[„Unsere
\nWelt wird unsere Welt, entsteht f\u00fcr uns – und erst dann – indem wir
\ndas auslegen und benennen, was wir finden. Erst dann finden wir richtig.
\nDas ist unsere Aufgabe, seit wir vom Baum der Erkenntnis gegessen haben.“
\n(Lars Gyllensten) ]
\nZ chwila kiedy nadajemy imie, tworzymy pewien obraz – a obraz – podobnie
\njak slowo – tworzy to, co przedstawia. Imie kryje w sobie produktywne
\nsily, moze ksztaltowac i tworzyc. Nadac czemus imie oznacza, pokazac swiatu
\ncos przedtem ukrytego. Dlatego nazwac cos po imieniu, czy tez nadac czemus
\nimie, oznacza odslone. To, co przychodzi nam naprzeciw, zostaje odsloniete
\ni staje sie dla nas rzeczywistym.
\nAle jest tez druga strona medalu, czynnosci nadawania imienia. Nad wszystkim,
\nco nazywamy, zdaje sie odkrywamy o tym prawde, chcemny zapanowac i uczynic
\nsobie poddanym – ale wtedy to, co rzeczywiscie bylo prawdziwe, jest klamstwem.
\nKonkretne imie czyni konkretne wyobrazenie o jego wlascicielu. Kiedy uzywamy
\nimienia, jego naduzycie jest wiec nierozlacznie z tym zwiazane. Proba
\nodsloniecia pewnego fenomenu swiatu, nadanie mu imienia, to tez proba
\nzglebienia tajemnicy tego fenomenu. Jednak sa imiona, ktore sa za ubogie,
\naby oddac bogactwo ukrytego za nim fenomenu, albo ktore nie uwzgledniaja
\nnalezycie calej tajemnej reszty, stojacej za tym imieniem.
\nTak tez jest w przypadku imienia Jezus, ktore na zalecenie aniola otrzymalo
\ndzieciatko. Dla nas, ktorzy poslugujemy sie jego imieniem, stalo sie ono
\nsila, ktora nas z nim laczy – ale tez bariera, ktora grodzi., bowiem imie
\nto w przeszlosci oraz dzis bylo naduzywane – wiele czynow przeciw czlowiekowi
\ni przeciwko innym kulturom dokonano pod litera tego imienia.
\nJesus znaczy: Bog wpomaga; ale sposob, w jaki to czyni, tj. poprzez serce,
\na nie zewnetrzna pysznosc, czy sile zbijacych przekonan – to pomoc, ktora
\nmozna odczuc, jako zbyt duze wyzwanie. Wymaga ona bliskosci i decyzji.
\nDwuznacznosc rozumienia imienia Jesus jest faktem – tak samo faktem jest,
\nze to, co nas spotka w nowym roku jest niepewne. Pewne jest jedynie, ze
\nmusimy wejsc w ten nowy 2003 rok. Nie da sie pozostac dluzej w roku 2002,
\nczy tez znalezc takie miejsce, w ktorym kolo czasu nie toczyloby sie.
\nA kiedy wstapimy juz w nowy rok, wowczas spotka nas w kosciele jego zwiastun
\n– imie Jezus. To imie, ktore przezwyciezylo wszystkie ludzkie naduzycia.
\nWierze, ze naduzycie imienia ma swoje zrodlo w tym, ze nierozumiemy istoty
\ntego imienia. Poniewaz to imie nie jest ani opisem, ani magiczna formula,
\nlecz obietnica. Imie to nie jest istota Boga, ale okresla ono pewien fenomen,
\nprzywoluje boska rzeczywistosc. Otwiera ludzkie serca. Bowiem, jesli bedziemy
\nuzywac tego imienia niczym drzwi – w modlitwie, w rozpaczy, jako westchnienia
\nlub jako miejsce dziekczynienia – to poprzez to, ze nosimy w sobie to
\nimie – w radosci i w potrzebie – moze sie wydarzyc cud i zobaczymy to,
\nczego nie widac w nas i w otaczajacym nas swiecie. Zaczniemy rozumiec
\ntajemnice Boga, poznamy imiona, ktore nosza rzeczy ze swiata blisko Boga.
\nTwoje wlasne imie i imiona z twego otoczenia. Moc zobaczyc te imiona,
\nktore nosza ludzie i przedmioty, bedace w poblizu Boga, sprawia, ze jawia
\nsie one przed naszymi oczami przemienione. Wprawdzie, co boli, pozostanie
\nbolesne – moze nawet bardziej. Ludzi zlosliwych, czyniacy zlo, bedziemy
\nwidziec wyrazniej w ich smiertelnosci i zepsuciu – ale zobaczymy tez cos
\nponadto: Poprzez caly ten bol dojrzymy nadzieje. A za twarzami martwych
\nza zycia ludzi, dojrzymy uwiezionego Jezusa.
\nJesli bedziemy nosic z nami imie Boga, probowac zobaczyc je tam, gdzie
\nna naszej drodze pojawia sie smierc i destrukcja, wtedy rzeczywistosc
\nstanie sie tym, czym jest naprawde: Prawda Boza.
\nImie Jezus wnosi w nowy rok modlitwa, zdziwienie, rozpacz – byc moze wraz
\nz modlitwa. Modlitwa, ktora obejmie wszystko, takze to w czlowieku, co
\njest odpowiedzialne za rozklad i zniszczenie. I to, ze brakuje konstruktywnej
\nsamotnosci w jego wnetrzu, a takze otwartosci na drugiego czlowieka.
\nPrzez to, ze nosimy w sobie imie Jezus, otrzymuje ta Jego w nas namiastka
\nimie Boga, a nie moje imie. I ja otrzymuje udzial w imieniu, ktory mam
\nu Boga. Oto, jak mowi na ten temat osoba wystepujaca w imieniu Jezusa:
\n„Podaruj mi moich bliskich, moje dzieci, moja wiare i moja niewiare,
\nmoj chleb powszedni i moja wine i moich wrogow, i przypieczetuj to swoim
\nimieniem, nie moim. I (potem) przyjdz do mnie ze wszystkim, co posiadasz.“(Morgens
\nLindhardt) [„Gib mir meinen Geliebten, meine Kinder, meinen Glauben
\nund meinen Unglauben, mein t\u00e4gliches Brot und meine Schuld und meine
\nFeinde, und setze deinen Namen auf all dies statt meines Namens. Und komm
\n(dann) zu mir mit all dem, was du hast“(Mogens Lindhardt)]
\nBladzimy teraz i w przyszlosci – dzis nasz wzrok siega w glab roku 2003
\n– niedoceniajac istoty dwuznacznosci bytu i jego imion – i to, zanim zaczniemy
\nrzeczywiscie zyc.
\nNie wiemy, czy chaos i cynizm, ktore obserwujemy we wspolczesnym swiecie,
\nto oznaki bolesnych narodzin nowego, bardziej otwartego swiata – czy tez
\nmoze sa one zapowiedzia czegos jeszcze gorszego. Dlatego powinnismy budowac
\nporzadek i milosc w imie Jezusa. Bog stal sie czlowiekiem, cialem, krwia
\ni imieniem, zeby doswiadczyc wnetrze swiata.
\nTak, jak to wydarzenie otworzylo przed Nim tajemnice ziemi, tak Jego zycie
\nposrod nas objawilo nam tajemnice niebios.
\nJesli wpiszemy imie Jezusa w nasz zyciorys, zjednoczymy sie z sila poruszajaca
\nziemie i niebo.
\nMozemy wolac do tego imienia, kosztowac je, smakowac je – mozemy tez pozwolic
\nsie mu objac. (Leonard Cohen, Book of Mercy, Nr. 47, 1987):
\n„Moja dusza dzieje sie w Twoim imieniu, i znajduje ukojenie, gdy
\nTwoje imie ja otula.
\nZmagalem sie z cieniami i zjawami, kosilem kosa i lamalem sobie glowe,
\nzeby tylko znalezc sie w jednym miejscu, ale moja dusza byla wciaz niespokojna.<\/p>\n
Wyslawiane niech bedzie Twe imie, ktore jest fundamentem mej duszy, oslona
\nmego wnetrza, swoboda mego oddechu.
\nSzukam slow, aby oddajac wielkosc Twej laski. Uwalniasz mnie od zniszczenia
\ni zwracasz mnie sobie samemu.
\nSila Twego imienia chroni mnie przed uluda. Wyslawiane niech bedzie Twe
\nimie, ktore nadaje sens pytaniu i przemienia szukanie w chwale.
\nZ panicznych, bezladnych marzen budze sie ku Twemu imieniu, wszystkie
\nTwe stworzenia przemawiaja w samotnosci. Wychwalane niech bedzie schronienie
\nmojej duszy, wychwalana laska, wychwalane Twe imie.“ Amen. [„Meine
\nSeele findet statt in deinem Namen, und meine Seele findet Ruhe, indem
\nsie von deinem Namen umarmt wird.
\nIch k\u00e4mpfte mit Schatten und gestalten, und ich erntete mit der Sense
\nund zermarterte mien Gehirn, um mich an einer Stelle zu finden, aber ich
\nkonnte keine Ruhe finden in meiner Seele.
\nGelobt sei Dein Name, der der grund meiner Seele ist, R\u00fcckrat und
\nSchild meines inneren Menschen, Freiheit meines Atems.
\nIch suche das Wort, das zu deiner Gnade pa\u00dft.
\nDu rei\u00dft mich aus der Destruktion und gibst mich mir selbst zur\u00fcck.
\nDu trennst mich vom Unwirklichen durch die Macht deines Namens. Gelobt
\nsei der Name, der Fragen vereint und Suchen in Lobpreis verwandelt.
\nAus den panischen, nutzlosen Pl\u00e4nen erwache ich zu deinem Namen,
\nund alle deine Gesch\u00f6pfe reden nackt und allein, und in deiner unzul\u00e4nglichen
\nAbsicht fallen alle Dinge voll von Anmut.
\nGelobt sei die Zuflucht meiner Seele, gelobt sein die Form der gnade,
\ngelobt sei dein Name.“ Amen.<\/p>\n
Pfarrer Birte Andersen
\nEmdrupvej 42
\nDK-2100 K\u00f8benhavn-\u00d8
\nTel.: ++ 45 – 39 18 30 39
\ne-mail: bia@km.dk<\/a><\/b><\/p>\n