Predigttext: Evangelium nah Lukas (4, 16-30)<\/p>\n
16 Jesus kwamm we’er nah Nazaret, wor he upwussen was, un gung an’n Sabbat
\nin’t Synagoog, so as he dat wennt weer. Dor stunn he up un wull wat v\u00f6rlesen.<\/p>\n
17 Un se langen hum de Schrift van de Prophet Jesaja to. He rull dat ut’nanner
\nun kreeg de Stee to faaten, wor schreeven steiht:
\n18 „Gott sien Geist geiht mit mi, un he hett mi insett’t, dat ik
\nde arme L\u00fc\u00fcd de bliede Boeskup wiedersegg;
\nhe hett mi st\u00fc\u00fcrt, dat ik all de, de acher dicht D\u00f6\u00f6ren
\nsitten, toroep: Ji s\u00fcnd free!,
\nun de Blinnen: Ji koennt weer sehn!
\nUn de, de heel un dall an’t Grund liggen, sall ik Moed maaken, dat se
\nupstahnt:
\n19Ik sall van Gott her een Gnaaden-Johr utroopen!“
\n20 Dornah rull he de Schriftrull we’er tosammen, gaff een van de Deensten
\nde tor\u00fcgg un gung sitten. Man all Minschen, de dor bi’nannerkoomen
\nwassen, leeten hum nich ut’t Oog.
\n21Do fung he an un s\u00e4: „Vandaag is dat Woort, wat ji eben h\u00f6\u00f6rt
\nhebbt, wohr worrn. “
\n(22 Un voel L\u00fc\u00fcd gaffen hum recht un wunnerten s\u00fck oever
\nde Gnaaden-Woordn ut sien Mund. Un se froogen: „Is dat nich Joseph
\nsien Jung?“ 23 Do s\u00e4 he tegen h\u00f6r: „Ji holln mi seeker
\nnoch mal dat Spreekwoord v\u00f6r: Doktor, maak di s\u00fclst gesund!
\nUn ji meenen: Do dat s\u00fclvige nu ok bi uns in dien Heimat, wat wi
\nut Kapernaum van di h\u00f6\u00f6rt hebbt. 24 Man eens will ik jo seggn:
\nKeen Prophet gellt dor wat, wor he her kummt. 21 Ik will jo vertelln,
\nwo’t is: As Elia leeven d\u00e4, gaff dat’n heel B\u00fclt Weetfroon in
\nIsrael – domals, as de Himmel dree Johr un sess Maand kien Regen hergaff
\nun dat in’t heele Land host nix to eeten geeven d\u00e4. 26 Man Elia wurr
\nbloot nah een henst\u00fc\u00fcrt, un dat was een Weetfroo ut Sarepta
\nbi Sidon. 27 Un dat gaff in Israel genug leprakranke Minschen in Elisa
\nsien Tieden; man bloot een van h\u00f6r wurr schierr, un dat was Naeman
\nut Syrien.
\n28 As se dat h\u00f6\u00f6rn d\u00e4n, wurrn all de L\u00fc\u00fcd in
\nde Synagoog up eenmal d\u00fcll up hum.
\n29 Se stunnen up un dreeven hum ut’t Stadt ruut. Se brochen hum booben
\nup ’n Barg, wor h\u00f6r Stadt up baut was un wullen hum andaal st\u00f6\u00f6ten.<\/p>\n
30 Man he gung middent d\u00f6r h\u00f6r d\u00f6r – un weg was he!)<\/p>\n
Predigt
\nDe Leevde van Gott – d\u00f6r Jesus Christus uns v\u00f6rleevt – un dat
\nToesammenholln in Gott sien Geist – dat mag nu mit uns all ween hier in’t
\nKark un nahher in uns Alldagswark ok. Amen<\/p>\n
Hebben Se s\u00fck dat g\u00fcstern Obend ok weer ankeeken? „The
\nsame procedure as every year“? Dat St\u00fcck, wat f\u00f6r ganz
\nvoele L\u00fc\u00fcd to’t Olljohrsobend eenfach mit toh\u00f6\u00f6rt?<\/p>\n
„The same procedure as last year. The same procedure as every year.“
\nAll Johr’t s\u00fclvig. Dinner for one – in T\u00fcschentied gifft dat
\ndisse Sketch sogor al up Platt to h\u00f6\u00f6ren un to lesen.
\nWorum is he bi jung un old so geern sehn un h\u00f6\u00f6rt?
\nTrefft he viellicht uns Lebensgef\u00f6hl? Ok wenn’t noch noog to lachen
\ngifft in uns Leeven: Eegens blifft doch allns so, as’t is. Beter worrt
\ndat nich, ehrder schlechter. Een neije Johr maakt de Welt noch lang nich
\nneij!<\/p>\n
Of wi nu 2002 of 2003 schrieven, eegens bed\u00fctt dat ja gor nich so
\nvoel. Un doch worrt uns seltsam tomoot an so’n Neejohrsdach. Wi koennen
\ndat, wat west is, nich weer haalen, wi koennen de Ogenblick nich fastholln,
\nwi weeten nich, wat kummt. Dat, wat f\u00f6r jede Dag un St\u00fcnn gellen
\ndeit, gifft uns Neejohr bes\u00fcnner to doon.<\/p>\n
De een lett s\u00fck denn van sien groode Johreshoroskop bedoorn. Kannst
\nja in disse Daagen in anto jede K\u00e4sblatt nahlesen. De anner hollt
\ndat bloot mit’n heel Dort Snaps in’t Puckel ut. De meesten obber reckt
\ndat Bleegeeten in’t Silvesternacht al lang nich mehr. Politikers worrn
\nfraggt, Wissenschaftlers, Wirtschaftsl\u00fc\u00fcd un – Spoekenkiekers.
\nUn se all versoeken, in voerut to seggen, wo’t worrt: Prognosen, Progammen,
\nAnspraaken. Ok immer’t s\u00fclvig, de een de anner so \u00e4hnlich, dat
\nman dat gor nich gliek maarkt, wenn dat Fernsehen ut Versehn de Reed van’t
\nletzt Johr brengen deit.<\/p>\n
Wenn man de Prognosen gl\u00f6\u00f6ven d\u00fc\u00fcrt, denn hemmen
\nwi van’t neije Johr nich heel voel Goodes to verwachen: Geld worrt knapp,
\nimmer mehr s\u00fcnd ohn Arbeit, oeverall worrt spoort un inspoort. De
\nMinschen s\u00fcnd bloot noch mit S\u00f6rgen good vers\u00f6rgt.
\nWi hebbt noch mennig Katastrophenbild v\u00f6r Oogen. De Angst geiht um:
\nv\u00f6r Terror un Gewalt – in de wiede Welt, man ok ganz dicht bi, up
\nde Straaten un in de Schoolen. Un jede hett denn ok noch sien eegen Packje
\nto draagen. Ja, dat D\u00fc\u00fcster um uns to is d\u00f6r de L\u00fcchtraketen
\nvernacht kien Spierke heller worrn!
\nIn de Bibelgeschicht, de klooke L\u00fc\u00fcd f\u00f6r de 1. Januar 2003
\nas Predigttext utsoecht hebben, geiht dat eegens ok um so’n Programm an’t
\nAnfang.
\nDat sall’n gooden Johr worrn! Dat seggt Jesus in disse Text. ‚N an-ge-nehmen
\nJohr seggt he uns to, een Johr, wor Gott uns an-nimmt.
\nMan: D‘ Rieg nah:<\/p>\n
Ut de l\u00f6ttje Kind van Wiehnachten is’n Mann worrn. He is al lang
\nuttrucken van to Huus, man nu kummt he nah Nazareth toeruegg.
\n16Jesus kwamm we’er nah Nazaret, wor he upwussen was, vertellt Lukas (in
\nsien veerde Kapitel) un gung an’n Sabbat in’t Synagoog, so as he dat wennt
\nweer.<\/p>\n
De L\u00fc\u00fcd in Nazareth kennen Jesus – van Kind of an. Se kennen
\nsien Olln un sien Familie, heel groot is Nazareth nich. \u0082Dor soelln
\nDien Olln s\u00fck woll freun, dat du mal weer up Versit kummst.‘, h\u00f6\u00f6r
\nik h\u00f6r seggen. Man’n bietjet wat anners is dat bi hum doch: In Kapernaum
\nhett he v\u00f6rher west, dat is nich so wiet weg. Un wat dor paseert
\nis, dor hebben de L\u00fc\u00fcd al so allerhand van mitkreegen: Jesus
\nhett Kranken gesund maakt un Minschen, de an’t Grund was’n, weer upricht‘,
\ndat hett s\u00fck bit nah Nazareth rumproot’t. Wat nu woll kummt? De L\u00fc\u00fcd
\ndor in’t Synagoog s\u00fcnd neisgierig.<\/p>\n
16 Dor stunn he up un wull wat v\u00f6rlesen.
\n17 Un se langen hum de Schrift van de Prophet Jesaja to. He rull dat ut’nanner
\nun kreeg de Stee to faaten, wor schreeven steiht:
\n18 \u0082Gott sien Geist geiht mit mi, un he hett mi insett’t, dat ik
\nde arme L\u00fc\u00fcd de bliede Boeskup wiedersegg;
\nhe hett mi st\u00fc\u00fcrt, dat ik all de, de achter dicht D\u00f6\u00f6ren
\nsitten, toroep: Ji s\u00fcnt free!,
\nun de Blinnen: Ji koennt weer sehn!
\nUn de, de heel un dall an’t Grund liggen, sall ik Moed maaken, dat se
\nupstahnt.
\n19 Mit een Woord: Ik sall van Gott her een Gnaaden-Johr utroopen!‘<\/p>\n
De L\u00fc\u00fcd in Nazareth kennen disse Woorden. Se s\u00fcnd al mehr
\nas 500 Johr old un stammen ut de Tied, as f\u00f6r dat Volk Israel dat
\nSchlimmste erst mal we’er oeverstahn was: Johrenlang harrn se unner de
\nGewalt van de Fr\u00f6mden leeven musst. Man nu weern se free. Se kunnen
\ntoeruegg nah Huus un dor’n neijen Anfang maaken. Man so recht voel Toversicht
\nharrn se nich: Liggt dor denn nu wiss’n gooden Tied f\u00f6r uns, of kann
\nman de dunkel Wulken nich al weer gewohr worrn?
\nUp letzt steiht een Schooler van de groode Prophet Jesaja up un seggt:
\nEen Gnaadenjohr hett anfungen. Een goode Tied kummt up jo to.<\/p>\n
Gnaadenjohr – dor wussen de L\u00fc\u00fcd in Nazareth wat mit antofangen.
\nNah Mose sien Gesetz gifft dat so een Jubeljohr (van hebr\u00e4isch: „Yobel“
\n= Widder of de Hoorn, de dat Fest ank\u00fcnnigen deit) all 50 Johr (immer
\nnah soeben mal soeben Johrn). Denn worrt’n neijen Anfang maakt. De, de
\nwat schullig bleeven s\u00fcnd, mutten dat nich toeruegg betahlen; de,
\nde inspeert of Sklaven s\u00fcnd, worrn freelaaten; de, de h\u00f6r Recht
\nnich kreegen hebbt, kriegen dat nu. Dat Blinnen weer sehn koennen, dor
\nsteiht dor nix van, woll obber, dat voel, de dat Unrecht in h\u00f6r Land
\nnich sehn wulln, de Oogen opengahnt un de, de h\u00f6r Schicksal blind
\nhennehmen, neij gewohr worrn, wat f\u00f6r h\u00f6r m\u00f6gelk is.<\/p>\n
20 Dornah rull Jesus de Schriftrull we’er tosammen, gaff een van de Deensten
\nde tor\u00fcgg un gung sitten. Man all Minschen, de dor bi’nannerkoomen
\nwassen, leeten hum nich ut’t Oog.<\/p>\n
Kien Wunner! Nu is de Predigt an’t Rieg. In’t Sitten, dat weer domals
\nso Mood.
\nJesus sien Predigt is k\u00f6\u00f6rt. Mit een Satz kann he allns seggn,
\nwor wi faaktieden 20 Min\u00fcten to bruuken:
\n21Do fung he an un s\u00e4: „Vandaag is dat Woort, wat ji eben h\u00f6\u00f6rt
\nhebbt, wohr worrn. “<\/p>\n
Dat is de k\u00f6\u00f6rtste un beste Predigt, de ik jemals h\u00f6\u00f6rt
\nhebb. Dat wat de Jesaja-Schooler sien Volk toeseggt hett, dat is nu mit
\nJesus Wirklichkeit worrn.<\/p>\n
Wo wunnerbor he doch prooten kann! Wat kann he d’r doch wat van maaken!
\nUn so wat kummt ut Nazareth. Se s\u00fcnd rein’n bietjet stolt, sien L\u00fc\u00fcd
\ndor um Jesus to.<\/p>\n
As ik disse moije Jesus-Woordn lesen d\u00e4, keemen mi all de Saaken
\nin’t Sinn, de mennigeen van uns s\u00fck vandaag, wor nu weer’n neije
\nJohr anfangt, so v\u00f6rnehmen deit. Dit sall anners worrn, un dat will
\nik anners maaken. Wi kennen dat. Faak genug worrt dor denn nix van. Faak
\ngenug blifft dat bi de moije Woorden, un \u00e4nnern deit s\u00fck nix.<\/p>\n
Jesus geiht dat heel un dall nich um moij Woorden un dat Verkloorn van
\ngoode Afsichten. Jesus markt gliek, dat de L\u00fc\u00fcd in Nazareth
\ngor nich begriepen, wor he van proot‘. Se willn moij Woorden h\u00f6\u00f6rn.
\nSe willn Wunners sehn.<\/p>\n
22 Un voel L\u00fc\u00fcd gaffen hum recht un wunnerten s\u00fck oever
\nde Gnaaden-Woorden ut sien Mund. Un se froogen: „Is dat nich Joseph
\nsien Jung?“ 23 Do s\u00e4 he tegen h\u00f6r: „Ji holln mi seeker
\nnoch mal dat Spreekwoord v\u00f6r: Doktor, maak di s\u00fclst gesund!
\nUn ji meenen: Do dat s\u00fclvige nu ok bi uns in dien Heimat, wat wi
\nut Kapernaum van di h\u00f6\u00f6rt hebben. 24 Man eens will ik jo seggn:
\nKeen Prophet gellt dor wat, wor he her kummt. 21 Ik will jo vertelln,
\nwo’t is: As Elia leeven d\u00e4, gaff dat’n heel B\u00fclt Weetfroon in
\nIsrael – domals, as de Himmel dree Johr un sess Maand kien Regen hergaff
\nun dat in’t heele Land host nix to eeten geeven d\u00e4. 26 Man Elia wurr
\nbloot nah een henst\u00fc\u00fcrt, un dat was een Weetfroo ut Sarepta
\nbi Sidon. 27 Un dat gaff in Israel genug leprakranke Minschen in Elisa
\nsien Tieden; man bloot een van h\u00f6r wurr schierr, un dat was Naeman
\nut Syrien. 28 As se dat h\u00f6\u00f6rn d\u00e4n, wurrn all de L\u00fc\u00fcd
\nin de Synagoog up eenmal d\u00fcll up hum. 29 Se stunnen up un dreeven
\nhum ut’t Stadt ruut. Se brochen hum booben up ’n Barg, wor h\u00f6r Stadt
\nup baut was un wullen hum andaal st\u00f6\u00f6ten. 30 Man he gung middent
\nd\u00f6r h\u00f6r d\u00f6r – un weg was he!<\/p>\n
De Stimmung sleiht um. W\u00fctend s\u00fcnd se nu tomal, de L\u00fc\u00fcd
\nin Nazareth. Ik kann dat verstahn: S\u00fcchst! Blifft doch allns so,
\nas dat immer west is. De Armen in Nazareth blieven arm, de Blinden blind,
\nde inspeert s\u00fcnd, blieven inspeert. Ik kann mi v\u00f6rstelln, wo
\nentt\u00e4uscht se s\u00fcnd. Net so dalslaan as wi, wenn dat immer weer
\nbloot bi moije Woordn blifft.<\/p>\n
Of – weer de L\u00fc\u00fcd in Nazareth dat eenfach bloot tovoel, wat
\nJesus dor van h\u00f6r wull.
\nHebbt se dat viellicht doch ganz genau mitkreegen, wo eernst hum dat is.
\nDat de Welt denn wiss anners worrn mutt un man dat nich upschuuven kann.<\/p>\n
„Vandaag is dat Woort, wat ji eben h\u00f6\u00f6rt hebbt, wohr worrn.
\n“
\nDat irgendwenner Gott s\u00fck d\u00f6rsett’t in disse Welt, dat willn
\nse woll glooeven, dor geiht h\u00f6r dat nich anners as uns, man vandaag,
\ndat kann man doch host nich begriepen: Vandaag ’n Welt ohn Armot, ohn
\nUnrecht, ohn Hunger, ohn, dat Minschen ninnachtig behannelt worrn?<\/p>\n
Jesus seggt nich bloot: Vandaag is Gott sien Riek bi jo ankoomen! Nee,
\nhe seggt ok ganz genau, wor dat dor um geiht: Wor Gott in disse Welt rinkummt,
\nblifft dat eben nich so, as dat west is. Jesus proot‘ dor nich um to:
\nHe stellt uns an de Siet van de Elenden un Armen. Wenn Minschen lieden
\nmutten, d\u00fc\u00fcrt uns dat nich langer kold laaten.<\/p>\n
Wat dat bed\u00fctt, wiest mi de Gechicht van een l\u00f6ttjen Jung:<\/p>\n
„Een l\u00f6ttje Jung, veer Johr old, steiht v\u00f6r’t Speegel
\nun verkledd s\u00fck. In’t Kinnergoorn fiern se Fasching, un he will as
\nCowboy gahn. Ganz sachtjes un akkerat probeert he allns ut, de Cowboyhoot,
\nde West, de B\u00fcx, un de Colt. Denn is he kloor, un he rennt nah sien
\nMoeder: \u0082Mama, kiek mal, wo moij ik b\u00fcnn.‘ De Moeder hett neddekraat
\nnoch wat heel Wichtigs to doon un kikkt gor nich recht hen. \u0082Ja,
\nmoij.‘ De l\u00f6ttje Jung geiht weg. Man’n poor Min\u00fcten later is
\nhe weer dor un steiht heel bedr\u00f6\u00f6vt tegen h\u00f6r. \u0082Wat
\nis, mien Muuske?‘ fraggt sien Moeder hum. He kikkt h\u00f6r an un seggt:
\n\u0082Mama, ik will di mien Oogen geeven. Denn kannst du beeter sehn,
\nwo moij ik b\u00fcnn.“ (‚N bietjet ver\u00e4nnert ut: H. Ruppel:
\nTr\u00e4umen, Klagen: Worte zum Tage, Neukirchen-Vluyn 1985, S. 150)<\/p>\n
Wovoel Minschen w\u00fcrrn uns woll geern h\u00f6r Oogen lehnen, denk
\nik mennigmal. Dat wi sehn koennen, wo h\u00f6r tomood is, wo h\u00f6r
\ndat geiht, mennigmal achter’n good verputzen M\u00fc\u00fcr: de Kranken,
\nde n\u00fcmms mehr toh\u00f6\u00f6ren deit, wenn se klaagen, de junge
\nL\u00fc\u00fcd, de nich weeten, wo dat wieder gahn sall mit h\u00f6r,
\nde Olln, de s\u00fck s\u00f6rgen, well h\u00f6r helpt, wenn se s\u00fck
\ns\u00fclst nich mehr helpen koennen, de, de vandaag nich weeten, of se
\ndat heele Johr oever satt to eeten of’n Dack oevert Kopp hebben of Arbeit
\nholln, de, de Angst hebbt, dat se d\u00f6r Terror of Krieg umkoomen.
\nWenn man dat eernst nimmt, wat Jesus seggt, kann man s\u00fck mit de Welt,
\nso, as se is, nich tofree geeven. Jesus vertr\u00f6st‘ uns nich up oeverm\u00f6rgen:
\nNee, vandaag sall dat wohr worrn – middent in uns Welt. Jesus nimmt uns
\nnich eenfach as Statisten mit up’t B\u00fchn‘ un spoelt denn allennig.
\nNee, he will d\u00f6r uns un mit uns wiesen, dat he hollt, wat he toeseggt:
\nD\u00f6r uns will he Minschen free maaken, Mood maaken, de Oogen open
\nmaakken, heel maken. Un he will dat nich bloot – he deit dat ok – nu erst
\nmal 2003.
\n2003 – dat sall dat Johr van’t Water wesen, hett de UNO fastleggt. Wi
\nsoelln dor an denken, dat wi s\u00fc\u00fcnig mit dat kostboore Natt umgahnt.<\/p>\n
Dat is good un richtig! Man ik will dat ok eernst nehmen, dat Gott mi
\nsien Gnaad f\u00f6r disse Johr toseggt. Gott nimmt uns an’t Hand, geiht
\nmit uns d\u00f6r’t Tied.
\nWenn Lieden kummt – he hollt uns fast un draggt uns d’r d\u00f6r. Wenn
\nTruer up uns wacht – he lett uns nich unnergahn. Wenn dat stuur worrrt
\n– wi s\u00fcnd nich allennig, wi soelln wat van hum marken. Un wenn dor
\nLeevde un Freid is in uns Leeven un uns dat een of anner gl\u00fcckt,
\ndenn freut he s\u00fck mit uns.
\nDat is mehr as bloot Prooterei. Dor hett Jesus mit Lief un Leeven f\u00f6r
\ninstahn.<\/p>\n
„Wenn ji nu froogt: Wor blifft de Herr?
\nWi brukkt em gau hier op de Eer!“ – heet dat in’n neijen plattd\u00fc\u00fctschen
\nAdventsleed (van Cord Denker, Pastor i. R. ut Bargteheide, Melodie: Macht
\nhoch die T\u00fcr, EG 1)
\n„Bedenkt, dat sied tweeduusend Johrn
\nde Christenminschen op em luu’rn.
\nFangt an! Ji weet jo, wat he meent.
\nHe will, dat wi den Freden deent,
\ndat wi vun sien Advent
\nal hier een V\u00f6rschmack findt.“<\/p>\n
Ik w\u00fcnsch uns all een an-ge-nehmen un blied Johr, een Gnaadenjohr
\nunner Gott sien Segen.
\nAmen<\/p>\n
Liedvorschl\u00e4ge<\/b>:<\/p>\n
Ok d\u00fcsse Tied (von Cord Denker, Pastor i.R. aus Bargteheide)
\n(Singwies: Vom Himmel hoch – EG 24)<\/p>\n
Dat ole Johr gu\u00fcng \u00fcm de Eck,
\nun mennigeen f\u00f6hlt noch den Schreck,
\nde em in’t Hart deep sitten bleew,
\nwenn dat een lege Nohricht geew.<\/p>\n
Wi seggt, dat Gott de Welt regeert,
\nman op de Eer l\u00f6ppt veel verkehrt:
\nDat Unrecht mookt sick breed un groot
\nun hett een B\u00fcndnis mit den Dood.<\/p>\n
Wi Minschen griept noh de Natur…
\nWi h\u00f6\u00f6rt Kritik, man bliewt doch stuur:
\nWi mookt dat so, as uns dat pa\u00dft
\nun soogt an unsen Lewens-Ast.<\/p>\n
De Leevd is arm un sitt in Stall,
\nde Afgunst br\u00f6ch ehr fr\u00f6h to Fall:
\nGott is een Kind un hett keen Macht,
\nsien Stimm is lies, sien Hand is sacht.<\/p>\n
Nu k\u00fcmmt een Johr un deent sick an…
\nWat man dor all’ns ut moken kann!
\nWat sick dor in versteken deit:
\nMan good, dat wai dat noch nich weet.<\/p>\n
Wi leewt jo doch bloots op Vertruu’n.
\nk\u00f6\u00f6nt anners nich uns Lewen buu’n,
\nas dat wi gl\u00f6\u00f6wt: Ok d\u00fcsse Tied
\nstellt Gott sick lies an unse Sied.<\/p>\n
Ganz op Gott sien Gnaad un Segen (aus: Dor kummt een Schipp. Plattd\u00fc\u00fctsch
\nGesangbook. 2. Aufl. Hermannsburg 1992, Nr. 176)
\n(Singwies: Alles ist an Gottes Segen – EG 352)<\/p>\n
1. Ganz op Gott sien Gnaad un Segen
\nsteiht mien Hoffen all mien Wegen,
\nhe sett D\u00fc\u00fcsternis un Licht.
\nGanz in em mi free to laaten,
\nwill ik hier mien Totroon faaten,
\nhe alleen gifft Maat un Richt.<\/p>\n
2. De f\u00f6r mi bet nuto gootseggt,
\nGl\u00fcck un Segen in den Schoot leggt
\nun in Ungl\u00fcck steiht to Siet;
\nde den eersten Dag hett roopen,
\nMaand un Johren free lett loopen,
\nhollt ok in sien Hand mein Tiet.<\/p>\n
3. Hoffen will ik all mien Daagen,
\nnah den Herrn sien’n Segen fraagen,
\nwat he will un deit, dat tellt.
\nHart un Seel un Lief un Leven
\nheff ik ganz sien Gnaad togeven
\nun in sien Erbarmen stellt.<\/p>\n
4. He weet woll, wat sik mag schicken,
\nwat mi gootgahn schall un gl\u00fccken,
\nal dat steiht woll in sien’n Plaan.
\nIk heff em nix v\u00f6rtoschrieven,
\nas he’t will, so mutt dat blieven,
\nun so schall’t ok alltiet gahn!<\/p>\n