{"id":9705,"date":"2021-02-07T19:49:32","date_gmt":"2021-02-07T19:49:32","guid":{"rendered":"https:\/\/theologie.whp.uzh.ch\/apps\/gpi\/?p=9705"},"modified":"2022-10-22T15:17:10","modified_gmt":"2022-10-22T13:17:10","slug":"titus-2-11-14","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/titus-2-11-14\/","title":{"rendered":"Titus 2, 11-14"},"content":{"rendered":"
\n

Gott, de immer dor west hett un dorwesen will f\u00f6r all Tieden, de mag ok nu ganz dicht bi uns wesen un uns sien Free schenken, dat wi h\u00f6\u00f6rn un verstahn. Amen.<\/p>\n

Wiehnachten <\/strong> \u0096 nu is’t endlich so wiet. De Gesch\u00e4ften s\u00fcnd dicht, ‚t Huus is schoon, de Dannenboom is schm\u00fcckt, un de Geschenken liggen parat.<\/p>\n

Wiehnachten \u0096 wat maaken wi f\u00f6r’n Gewees van disse dree Dagen! Wat rackert s\u00fck mennigeen of f\u00f6r dit Fest! De eenen koopen in as s\u00fck Weltmeisters, backen un kooken, singen sogor – of gahnt nah’t Kark; de annern stoppen h\u00f6r half Hussholn samt Geschenken in’t Auto un bruusen d\u00f6r’t Land. Un in letzt Tied kummt mi dat hast so v\u00f6r, as harr s\u00fck dor’n neijen Wiehnachtstradition rutbildt‘: dat Klagen, Johr f\u00f6r Johr, \u00f6ver dat \u0084to Voel\u0093 un \u0084to Hektisch\u0093 un dat Rennen van een Besinnlichkeit nah’d anner. Viellicht mutten de Engels 2003 wat ganz anners seggen, wenn se de Minschen blied (1)<\/a> maaken willn: \u0084Stresst jo nich, ik hebb jo’n bliede B\u00f6skup mitbrocht: Van’t Johr fallt Wiehnachten ut!\u0093<\/p>\n

Wiehnachten <\/strong> \u0096 wat sall dat eegens noch, wat hett dat f\u00f6r’n Sinn?<\/p>\n

Een l\u00f6ttje Geschicht vertellt, dat s\u00fck de Deeren dor mal Gedanken \u00f6ver maakt<\/p>\n

hebben: Voss un Reh, de oole Uhl, de Pageluun (Pfau), de Deefsv\u00f6gel (Elster) un twee Boren, Bruunboor un Isboor, un denn noch Meister Grimmbort (Dachs). Se all weern bi Oss un Esel in’t Stall an’t Prooten un Diskerereen. Se kunnen s\u00fck nich so recht eenig worrn, wat dat Haupt van Wiehnachten is, dat, wor dat up ankoomen deit.<\/p>\n

\u0084Goesbraden\u0093, s\u00e4 de Voss. <\/strong> \u0084Ganz kloor! Wat weer Wiehnachten ohn‘ so’n richtigen lecker Goes!\u0093<\/p>\n

\u0084Schnei,\u0093 meen de Isboor <\/strong>, \u0084veel Schnei!\u0093 \u0096 Endlich mal weer witte Wiehnachten \u0096 dat weer doch wat!<\/p>\n

\u0084Ik bruuk obber ’n Dannenboom,\u0093 s\u00e4 de Reh <\/strong>. \u0084Ohn‘ Dannenboom is dat f\u00f6r mi kien recht‘ Wiehnachten!\u0093<\/p>\n

\u0084Man bloot nich to voel Kersen!\u0093 huul de Uhl <\/strong>. \u0084Moij schummerig mutt dat wesen, so richtig gem\u00fctlich. Up de rechte Stimmung kummt dat an!\u0093<\/p>\n

\u0084Mien neij Kleed mutt’n ober noch sehn koennen!\u0093 meen de Pageluun <\/strong>. \u0084Un mien Schmuck,\u0093 kr\u00e4chz‘ de Deefsv\u00f6gel <\/strong>. \u0084Wiehnachten \u0096 dor krieg ik jede Johr Schmuck. Dat is f\u00f6r mi dat Allermoijste.\u0093<\/p>\n

\u0084Un de Wiehnachtsstollen\u0093, brumm de Boor <\/strong>, \u0084wenn’t de nich gaff un all dat anner soete Kraam, denn bruuk dat gor kien Wiehnachten geeven!\u0093<\/p>\n

\u0084Maakt dat man so as ik:\u0093, meen Grimmbort <\/strong>up letzt: \u0084Pennen. Mal weer so richtig pennen, dat is dat Allerbest‘ an Wiehnachten.<\/p>\n

\u0084Ja\u0093, meen de Oss <\/strong> \u0084so richtig een suupen un denn pennen.\u0093<\/p>\n

\u0084Aua!\u0093 b\u00f6lk he mit’n Mal un keek s\u00fck um. Well weer dat? Dat was de Esel <\/strong> west. De harr hum ganz d\u00fcchtig tegen een van sien veer Schienbeens schk\u00fcppt: \u0084Du Oss, denkst du denn gor nich mehr an dat Kind?!\u0093<\/p>\n

\u0084Oh ja, dat Kind!\u0093, s\u00e4 de Oss un keek ganz benaut andaal. \u0084Of de Minschen dor woll an denken?\u0093<\/p>\n

Wiehnachten <\/strong> \u0096 Wat de Hauptsaak un de Grund van Wiehnachten is, dat hollt uns de Predigttext f\u00f6r vannabend ganz d\u00fcdelk f\u00f6r Oogen: Dat wat Lukas in sien Wiehnachtsgeschicht in 20 Versen vertellt, worrt hier in’t Titusbreef (2, 11-14) in’t Hochd\u00fc\u00fctsche in een Satz tosammenfaat‘. In’t Plattd\u00fc\u00fctsche s\u00fcnd dat’n poor mehr, man dorf\u00f6r versteiht’n ok beeter, wor dat um geiht: um de Hauptsaak, de Hauptsaak van Wiehnachten. Ik lees ut Paulus sien Breef an Titus Kap. 2, 11-14:<\/p>\n

11 <\/em>Wo fr\u00fcndelk dat Gott is, dat is nu an’n Dag koomen: He is de Heiland f\u00f6r all Minschen. 12 As Kinner nimmt he uns bi’d Hand; wi s\u00f6lln dat ofleggen, wat uns gottloos un gierig maaken deit. Nu geiht dat drum, dat wi sinnig un recht leeven doont in disse Tied un Welt, Gott alltied f\u00f6r Oogen. 13 Wo gl\u00fcckelk s\u00fcnd wi dran, dat uns‘ Hart so’n Utsicht kreegen hett: dat wi de Herrlichkeit van uns groote Gott un van uns‘ Heiland Jesus Christus to sehn kriegen! 14 Mit Lief un Leeven hett he s\u00fck s\u00fclmst hergeeven f\u00f6r uns. Nu s\u00fcnd wi heel un dall free van all dat Unrecht, wat wi daan hebben. Wi s\u00fcnt sien eegen L\u00fc\u00fcd un willen nix anners, as blot noch Goods doon. <\/em><\/p>\n

Wo fr\u00fcndelk Gott is, dat is Wiehnachten van’t Dag koomen; Gott sien Fr\u00fcndlichkeit kikkt uns tomoed ut de Kr\u00fcff in Bethlehem. He is de Heiland f\u00f6r all Minschen, he will de Welt heel maaken, dat seggt uns disse Bibelst\u00e4\u00e4d vannabend to: \u0084He kummt mit Bliedskup, Gl\u00fcck un Free un brengt bi uns weer alls up Stee\u0093, so seggt dat uns bekannteste Adventslied up Platt.<\/p>\n

Dat Bes\u00fcnner an uns Text is obber, dat dor ’n langerden Weg andocht is. Hier geiht dat um de praktische Siet van Wiehnachten. Un dat is mehr, as dat wi een Dag in’t Johr versoeken, nett un fr\u00fcndelk mit’nanner umtogahn un uns to verdragen.<\/p>\n

As Kinner nimmt Gott uns bi’d Hand – In’t griechisch Text steiht dor „paideuein“. Dor kummt uns Wort \u0084P\u00e4dagogik\u0093 her. P\u00e4dagogen k\u00f6nnen meestens good mit Kinner umgahn, P\u00e4dagogen liggt wat an de Kinner. Un as P\u00e4dagog kummt Gott nu in uns Welt, as een, de sien Kinner Tree f\u00f6r Tree wat leert, wat, wat ok nah’t Fierdaagen noch Bestand hett. Wiehnachten will bi uns wat in Gang setten, will uns Leeven anners, will dat heel maaken. Dorum geiht dat in disse Predigtext to Wiehnachten.<\/p>\n

Een Kolleg van mi hett dor mal’n heel moijen Bild f\u00f6r bruukt (2)<\/a>: He hett dat, wat Gott mit de Minschen maakt, vergleeken mit dat Verholln van Olln, de geern willn, dat h\u00f6r Kind s\u00fck in sien Zimmer weer wohl foehlen kann. Dorf\u00f6r mutt dat Kind upr\u00fc\u00fcmen.<\/p>\n

Se weeten seeker all, wo so’n Kinnerzimmer h\u00fc\u00fctigendaags mennigmal uts\u00fccht. Van mien Kinner weet ik dat wenigstens heel genau : Up Grund liggt‘ t all d\u00f6rnanner: Booken, Legos, Puppenkleer, Socken, Papierschnipsels, de Rest van’n K\u00f6kje un’n Rummel Buntstiften. G liek nah Wiehnachten is dat meest bes\u00fcnners leep.<\/p>\n

Midden’t in so’n D\u00f6rnanner sitt’n l\u00f6ttje Jung. He sall upr\u00fc\u00fcmen. He weet, he mutt <\/em>eegens upr\u00fc\u00fcmen, man he kriggt dat neet v\u00f6r’nanner. Dat is hum eenfach all to voel, he findt dor kien Anfang bi. Un anstatt uptor\u00fc\u00fcmen, sitt he up‘ Teppich un bladdert in een Book.<\/p>\n

So’n Kinnerzimmer, wor’t all d\u00f6rnanner liggt – moije Spoelsaaken un M\u00fcll, d\u00fc\u00fcre Stiften un fuul Waschke – kann’n Bild wesen f\u00f6r uns Leeven. So geiht uns dat mennigmal ok. Wi hebben kien Grund mehr unner’t Foeten, dat weer Tied, mal Tacheles to prooten of mit’n poor Saaken gr\u00fcndlich uptor\u00fc\u00fcmen, man wi weeten gor nich, wo wi dat anfangen soelln. Van allns hebben wi voelst to voel, un doch hebben wi nich genug. Dat geiht uns net as een, de soet Sprudel drinkt un dor immer mehr D\u00f6rst van kriggt.<\/p>\n

Of wi hebben’n Barg Problemen: uns fehlt dat an Geld of an Gesundheit, wi argern uns, wo dat in’t Firma so l\u00f6ppt, wi maaken uns S\u00f6rgen um uns Kinner – un denn roeppt ok noch Oma an un beklaagt s\u00fck, dat h\u00f6r n\u00fcmms besoecht. Denn gifft dat Dagen, dor willn wi van nix mehr wat weeten. Wi hebben kien Kraft mehr, wi willn am leevsten allns vergeeten. Dat is all voelst to voel un gor nich mehr up’t Rieg to kriegen; dat ganze Leeven kummt uns v\u00f6r as’n eenzig D\u00f6r’nanner ohn Sinn un Verstand.<\/p>\n

Uns l\u00f6ttje Jung sitt immer noch up Grund un kummt nich wieter. Van’t Trappen her h\u00f6\u00f6rt he nu de Stimm van sien Vader: \u0084Wo s\u00fccht dat nu ut mit Upr\u00fc\u00fcmen? B\u00fcst du nu endlich so wiet? In een St\u00fcnn musst du klor wesen!\u0093 Man passeern deit nix. De Jung findt’t nu middent in dat Kuddelmuddel’n Asterix-Heft un fl\u00fccht‘ s\u00fck in’n ganz anner Welt.<\/p>\n

Ok dat is uns nich fr\u00f6md: Wenn wi mit dat Chaos in uns Leeven nich mehr torechtkoomen, fl\u00fcchten wi uns ok geern mal in anner Welten. Wi versoeken, uns oftolenken un up anner Gedanken to koomen: Bi de een is dat de Arbeit, bi de anner dat Vergn\u00f6\u00f6gen.<\/p>\n

Middent in dit D\u00f6rnanner h\u00f6\u00f6rn wi nu vandaag de goode Nahricht van Wiehnachten: F\u00f6r all Minschen is Gott sien Fr\u00fcndlichkeit van Dag koomen.<\/p>\n

Wo sall’n s\u00fck dat nu v\u00f6rstellen? Blieven wi noch mal bi de Jung un sien Chaos-Zimmer. Van Dag <\/em> kummt dor seeker irgendwenner weer de Vader, un de is denn gewaltig d\u00fcll. He schellt, as he dat D\u00f6r’nanner s\u00fccht, un he denkt s\u00fck seeker’n saftigen Straaf ut. \u0084Wenn du dat nich in’t Viertelst\u00fcnn upr\u00fc\u00fcmt hest, denn gifft dat Stuubenarrest un Fernsehverbot f\u00f6r’d Rest van’t Week !\u0093 Of un to mag dat ja helpen, wenn man schellt un drauht, man bi mien Kinner hett dat noch nooit so w\u00fcrelk wat brocht. Wenn de Vader’t Mors dreiht hett, hollt dat Kind weer up mit Upr\u00fc\u00fcmen, dat gl\u00f6\u00f6v ik wiss.<\/p>\n

De Vader kunn ok noch anners reageeren. He hett viellicht eenfach kien L\u00fcst mehr, s\u00fck to argern. \u0084Laat man gew\u00e4hren\u0093, seggt he tegen sien Jung. \u0084Du kriggst dat doch nich vermeet. Ik maak dat f\u00f6r di. Ik breng dat f\u00f6r di up Stee.\u0094 Un denn fangt he <\/em> an uptor\u00fc\u00fcmen… So harrn wi Gott ja mennigmal geern. Dat he kummt un mit een Schlag dat ganze D\u00f6rnanner in uns Welt un in uns Leeven wegschafft.<\/p>\n

Gott hollt obber anschienend nix van Schellen un Drauhen, un he will ok nich mit Macht ingriepen un allns s\u00fclmst in’t Hand nehmen. Gott maakt dat anners:<\/p>\n

Wenn’n verstahn will, wat Wiehnachten passeert is, denn mutt man s\u00fck dat in uns Bispill so v\u00f6rstelln: De Vader weet, wo dat um sien Kind steiht; he weet: allenig kriggt he dat nich vermeet‘. Un dorum stellt he sien Arger truegg, he h\u00f6\u00f6rt up to schellen un s ett‘ s\u00fck tosammen mit sien Kind up’t Grund, middent rin in dat Kuddelmuddel, un versoecht, dor mit hum tosammen weer Grund in to kriegen: De Legos in disse Kist, de M\u00fcll in’t M\u00fcllemmer un de Waschke in’t Waschkek\u00f6rv. \u0084Gott sien Fr\u00fcndlichkeit is van Dag koomen\u0093, dat heet: dor is een ganz dicht bi di, dor is een, de di dor nich allennig mit sitten lett, wenn du nich torecht kummst. Un denn geiht dat tomal ok\u00a0: Dat Kind weet, wat to doon is; he hett weer Hoopen kreegen, dat he \u00f6ver dat ganze D\u00f6r’nanner Baas worrn kann. De Vader nimmt hum dat nich ut’t Hand, man he is dor. Ut’n Kind, de’n so bi’t Hand nimmt, worrt mit de Tied’n Pers\u00f6nlich-keit, de f\u00f6r s\u00fck s\u00fclmst un sien Leeven instahn kann.<\/p>\n

Dor also \u0096 unnern up Grund \u0096 bi de, de nich wieter weeten, mutten wi Gott soeken. \u0084Wo is dat?\u0093, worrt eenmal ’n Rabbi van sien Schoelers fraggt: \u0084Fr\u00f6her gaff dat doch immer mal weer Minschen, de Gott van Angesicht to Angesicht sehn hebben; worum gifft‘ dat vandaag nich mehr?\u0093 De Rabbi sien Antwort is k\u00f6rt un kloor: \u0084N\u00fcmms will s\u00fck vandaag mehr so <\/em> deep bucken!\u0093 Ja, wo faak soeken wi Gott in’n heel verkehrten Richt, wi kieken nah boben of nah ganz wat Gewaltigs. Un wunnern uns, wenn wi hum nich finnen. De Hirten hebben Jesus nich in’n Palast funnen, nee, in’n eenfachen Stall, heel dicht bi h\u00f6r Olldagswark, is Gott to Welt koomen.<\/p>\n

Unnern up Grund kannst hum finnen, in uns ganz normal Leeven. Dor sett‘ he s\u00fck denn mit di hen un meent: \u0084Kiek doch mal, dit kunn in dien Leeven anners, dat sullst du leever nahlaaten, dit kannst du in’t M\u00fcll schmieten un endlich achter di laaten, un dat, wat du nu al so lang mit di rumschleepst, kannst‘ bi mi oflaaden.\u0093 Dorum stimmt dat ok gor nich, wenn wi meenen, bloot Minschen, de dat good geiht, de d‘ good drup s\u00fcnd, k\u00f6\u00f6nen recht Wiehnachten fiern. Net umgekehrt is’t: de Tr\u00fc\u00fcrigen, de, de nix to seggen hebben, de eenfache L\u00fc\u00fcd, de, de nah wat soeken in h\u00f6r Leeven, de dornah lengen, dat h\u00f6r Leeven heel worrt, um de geiht dat toeerst.<\/p>\n

Goesbraden un Dannboomen un Kersen un Geschenken, mientweegen ok pennen un suupen, dat h\u00f6\u00f6rt de viellicht mit to. Man de Hauptsaak van Wiehnachten is un blifft dat l\u00f6ttje Kind dor in’t Kr\u00fcff. De Hauptsaak is, dat Gott Minsch worrn, in disse Welt rinkoomen is. De Hauptsaak is, dat wi weeten: Dor is een heel dicht bi uns; nix, wat wi denken un foehlen, nix, wat wi so d\u00f6rmaaken mutten, is hum fr\u00f6md. N\u00fcmms mutt mehr seggen: Ik sitt mit allns ganz alleen. Un disse Hauptsaak blifft dor, ok wenn disse Obend v\u00f6rbi is, ok wenn de Kerzen al lang utpuust’t s\u00fcnd un de Olldag uns weer hett. Wiehnachten fangt middent in’t Olldag an; ganz normal, ohn voel Tamtam, un dor sall dat ok mit Wiehnachten wietergahn.<\/p>\n

Ganz ohn uns geiht dat allerdings nich … Wenn wi nah’t Doktor gahnt, sall he uns gesund maaken, m\u00f6glichst bold, man gahn deit dat bloot, wenn wi up hum h\u00f6\u00f6ren un all dat laaten, wat uns nich good bekummt.<\/p>\n

\u0084Ganz ohn jo geiht dat nich\u0093, dat seggt Gott ok. \u0084Ganz ohn jo kann jo Leeven nich heel worrn. Dorum versoekt dat doch mal. Geevt mi in jo Olldagswark’n Platz.\u0093 Dat wi eben nich langer gottloos leeven, ohn dat wi uns up hum verlaaten, dor geiht Gott dat um mit sien \u0084P\u00e4dagogik\u0093. Ja, gahn deit hum dat eenzigst um uns.<\/p>\n

Wiehnachen will’n Anfang wesen; ’n Anfang van mehr Minschlichkeit un mehr Warmde in uns Welt, in uns Leeven. Wiehnachten s\u00f6cht Minschen, de wiedermaaken, wat in Bethlehem anfungen hett. Amen<\/p>\n

Un Gott sien Free, de wied \u00f6ver dat rutgeiht, wat Minschen s\u00fck utdenken koenn’n, de sall jo Haart un jo Gedanken fastholln bi Jesus Christus. Amen.<\/p>\n

De Wiehnachtsgeschicht (Lukas 2, 1-20) <\/strong><\/p>\n

1 As de Kaiser Augustus in Rom an’t Regeeren was, do gaff he \u00d6rder, dat jedeen s\u00fck in St\u00fc\u00fcrlisten inschrieven laten muss. 2 Dat was ganz wat Neijs to disse Tied, as Quirinius Syrien \u00fcnner s\u00fck harr. 3 Un all mooken’s s\u00fck up‘ Padd. Jeder reis dor hen, wor he herkaamen d\u00e4.<\/p>\n

4 Ok Joseph mook s\u00fck domals up‘ Reis ut de Stadt Nazareth in Galil\u00e4a nah de Davidstadt in Jud\u00e4a, de Bethlehem heeten d\u00e4; denn he weer ut David sien Huus un Familie. 5 Dor muss he s\u00fck indraagen laten tosamen mit Maria, de he freet harr: De was in anner Umst\u00e4nn‘ un gung up’t Lesd.<\/p>\n

6 Un as se dor net ankoomen wassen, weer dat so wiet: 7 Se broch h\u00f6r erste Jung to Welt, wickel hum in Winneldooken un legg hum in een Kr\u00fcff; ’n annern St\u00e4\u00e4d harrn se in dat Gasthuus nich mehr funnen.<\/p>\n

8 Un in des\u00fclwige Gegend wassen Schaapers buten up’t Feld. De passen ’s Nachts up h\u00f6r Deeren up. 9 Un mit een Mal stunn de Herr sien Engel v\u00f6r h\u00f6r, un uns‘ Herrgott sien L\u00fccht strahl um hum to. Dor hebben se s\u00fck d\u00fcchtig verfehrt. 10 Man de Engel s\u00e4: Weest man nich bang! H\u00f6\u00f6rt e’m, ik breng jo’n bliede B\u00f6skup (’n groote Freud), de all Minschen todacht is: 11 F\u00f6r jo is vandaag de Heiland to Welt koomen, de Messias, Christus s\u00fclst, in David sien Stadt. 12 Un dor k\u00f6\u00f6nt ji dat an wies worrn: Dat Kindje is inwickelt in Winneldoken un liggt in een Kr\u00fcff.<\/p>\n

13 He harr dat knapp seggt, do was bi de een Engel ’n heel Swarm van uns Heergott sien Hofstaat; de wassen all an’t Singen un Juchheien:<\/p>\n

14 Nu hett Gott sien Recht kregen in de Himmel,
\n<\/em>un up de Eer is nu Free,
\n<\/em>un Gott hett Freud an de Minsken! <\/em><\/p>\n

15 As de Engels s\u00fck nu weer trueggtrucken harrn in’d Himmel, do s\u00e4’n de Schaapers een to’n annern: Nu laat‘ uns gau r\u00f6verloopen nah Bethlehenm, dat wi sehnt, wat dor v\u00f6r s\u00fck gahn is un wat de Herr uns weeten laaten hett. 16 Un se mooken s\u00fck glieks up’n Weg, so fell as’t man gung, un funnen Maria un Joseph un ok dat Kind; dat leeg in een Kr\u00fcff.<\/p>\n

17 Un as se dat to sehn kreegn harrn, vertellden se \u00f6verall wieter, wat h\u00f6r van dit Kind seggt worrn weer, dat vertellden se \u00f6verall wieter 18 Un all de L\u00fc\u00fcd, de dat to Ohren keem, de wunnerten s\u00fck, wat de Harders ehr vertelllen d\u00e4\u00e4n. 19 Maria awers kunn all disse W\u00f6\u00f6rd nich vergeeten, un se leet s\u00fck de immer weer d\u00f6r’t Kopp un d\u00f6r’t Hart gahn. 20 Un de Schaapers gungen weer trueggg nah h\u00f6r Deeren. Man se kunnen dat nich laaten un wassen an’t Singen un Vertellen van all dat wat se sehn un wat se h\u00f6\u00f6rt harrn. Dat was ja all genau so west, as de Engel h\u00f6r dat anseggt harr.<\/p>\n

Hell is de Nacht <\/strong><\/p>\n

Singwies: Stille Nacht (EG 46) (3)<\/a><\/p>\n

1. Swatt is de Nacht, ruug is de Nacht;
\nD\u00fc\u00fcsternis hett de Macht.
\nAchter’t Swiegen kr\u00fcppt Angst in de Welt;
\nSorgen hebbt uns de Tokunft verstellt:
\nWelt, wo driffst du op to?
\nWelt, wo driffst du op to?<\/p>\n

2. Koold is de Nacht, still is de Nacht;
\nLichterschien fallt nu sacht
\nun liggt warm op en Kinnergesicht,
\ngifft uns Leben en fr\u00fcndliche Richt:
\nWelt, dien Tokunft is dor!
\nWelt, dien Tokunft is dor!<\/p>\n

3. Hell is de Nacht, warm is de Nacht,
\nAngst verleert all ehr Macht.
\nKinnerlachen verwannelt de Tied;
\nFreed k\u00fcmmt neeger nah Hass un nah Striet:
\nWelt, en Kind is dien Gott!
\nWelt, en Kind is dien Gott!<\/p>\n

Nachbemerkung <\/strong><\/p>\n

An diesem Predigttext ist mir wieder einmal besonders deutlich geworden, welch ungeheurer Schatz die plattdeutsche Sprache f\u00fcr die Verk\u00fcndigung ist. Die komplizierte Satzkonstruktion wird aufgel\u00f6st und die abstrakte Begrifflichkeit, gerade in der Luther\u00fcbersetzung, wird umschrieben, so dass der Inhalt der Perikope schon beim ersten H\u00f6ren erfasst werden kann. Zum Vergleich drucke ich die hochdeutsche \u00dcbersetzung des Predigttextes mit ab:<\/p>\n

11 Es ist erschienen die heilsame Gnade Gottes allen Menschen 12 und nimmt uns in Zucht, dass wir absagen dem ung\u00f6ttlichen Wesen und den weltlichen Begierden und besonnen, gerecht und fromm in dieser Welt leben 13 und warten auf die selige Hoffnung und Erscheinung der Herrlichkeit des gro\u00dfen Gottes und unseres Heilands Jesus Christus, 14 der sich selbst f\u00fcr uns gegeben hat, damit er uns erl\u00f6ste von aller Ungerechtigkeit und reinigte sich selbst ein Volk zum Eigentum, das eifrig w\u00e4re zu guten Werken. (ACA)<\/p>\n

Anmerkungen<\/strong><\/p>\n

<\/a>(1) blied (ostfriesisch) = froh, fr\u00f6hlich<\/p>\n

<\/a>(2) Bild aus: GottesdienstPraxis II. Perikopenreihe, Bd. 1: 1. Sonntag im Advent bis Letzter Sonntag nach Epiphanias. Hg. von Erhard Domay. G\u00fctersloh 2003; S. 44f<\/p>\n

<\/a> (3) plattd\u00fc\u00fctsch: Cord Denker, Bargteheide; aus: Op gooden Kurs. Plattd\u00fc\u00fctsch Gesangbook. Nordelbische Evangelisch-Lutherische Kark. Kiel 2001. Nr. 21<\/p>\n

Anita Christians-Albrecht
\nBeauftragte der hannoverschen Landeskirche f\u00fcr die Verk\u00fcndigung in plattdeutscher Sprache
\nanita-juergen.albrecht@t-online.de <\/a> <\/strong><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gott, de immer dor west hett un dorwesen will f\u00f6r all Tieden, de mag ok nu ganz dicht bi uns wesen un uns sien Free schenken, dat wi h\u00f6\u00f6rn un verstahn. Amen. Wiehnachten \u0096 nu is’t endlich so wiet. De Gesch\u00e4ften s\u00fcnd dicht, ‚t Huus is schoon, de Dannenboom is schm\u00fcckt, un de Geschenken liggen […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8543,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[52,1,727,545,114,647,349,3,915,109],"tags":[],"beitragende":[],"predigtform":[],"predigtreihe":[],"bibelstelle":[],"class_list":["post-9705","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-titus","category-aktuelle","category-archiv","category-christvesper","category-deut","category-kapitel-02-chapter-02-titus","category-kasus","category-nt","category-plattdeutsch","category-predigten"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9705"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14306,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9705\/revisions\/14306"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8543"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9705"},{"taxonomy":"beitragende","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/beitragende?post=9705"},{"taxonomy":"predigtform","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtform?post=9705"},{"taxonomy":"predigtreihe","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/predigtreihe?post=9705"},{"taxonomy":"bibelstelle","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.theologie.uzh.ch\/apps\/gpi\/wp-json\/wp\/v2\/bibelstelle?post=9705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}